Al maanden schrijf ik mijn stukken en word ik door een aantal mensen trouw gevolgd hierin.
Al die tijd heb ik zorgvuldig vermeden me uit te spreken waar het om draaide om persoonlijk voornaamwoorden over de Ex.
Als om aan te tonen dat het voor het proces niet uitmaakt waar je focus ligt heb ik wel bewust steeds onder de oppervlakte gelaten of mijn E1 en E2 een man dan wel een vrouw is. Nu is dat proces toch wel een heel end gelopen en ik voel dat ik de ruimte zoek om me ook hier gewoon uit te spreken, niet meer omzichtig mijn zinnen op te bouwen, maar gewoon rechtstreeks het te kunnen hebben over al het vrouwelijk schoon dat, al dan niet aantrekkelijk voor mij, aan mijn oog voorbij trekt. Dus lieve mensen, of je het al had geraden, of dat het als een schok komt, of dat dat je eerste gedachte is: Boeie!, mijn exen zijn vrouw. Op een enkele man in een duister verleden na.
Ik kan hierbij meteen aangeven dat ik niet gek ben op Vrouwen, ook niet op mannen. Eigenlijk ben ik niet gek op de mensheid als zodanig. De meeste mensen zijn vervelend. Ik pik de krenten uit de pap en ga met hen om die waarachtig in het leven proberen te staan. En soms wordt ik dan verliefd, en dat is dan altijd een vrouw.
So be it!
En we gaan door zoals we gewend zijn, klagend, lachend en altijd zoekend naar de juiste woorden.
Ach meiske, dat wist ik toch al lang! Het heeft wel even geduurd, hoor, voordat ik het doorhad, want je was zeer bedreven in het ‘verdoezelen’. Goed dat je het nu onomwonden durft te schrijven!
:-) Het gaat niet over durven hoor. Dat is al lang niet meer aan de orde. Het gaat om iets anders, namelijk dat ik dit proces wilde beschrijven los van wie of wat ik ben en hoe ik verder in het leven sta. Om nu verder te kunnen schrijven heb ik meer vrijheid van schrijven nodig. En wil ik gewoon over vrouwen schrijven.