De tijd is er dat ik nog weet wat we vorig jaar samen deden in deze tijd. Over een maand is het een jaar geleden. Dat maakt dat ik me er meer en meer van bewust ben en dat het sterker leeft dan voorheen. En vandaag, weer koud en grijs, na een paar heerlijke en mooie dagen, zie ik om me heen en zie stellen om me heen die gelukkig zijn. Mensen die in een samenhang leven die ik mis. Ik voel me alleen staand, niet verbonden met iemand. Sterke gewaarwording en dat maakt verdrietig. Dat maakt dat ik onder wil duiken en deze periode voorbij laten gaan. Dat ik me weer verbonden wil voelen, het verlangen voel dit te ervaren. Me samen te kunnen voelen met iemand. Vooral het gewone dagelijkse te kunnen delen. Samen de boodschappen te doen, de stad in te gaan, op bezoek te gaan bij vrienden en familie. Of gewoon het huishouden te doen, te koken, te vrijen. Elkaar gewoon even vastpakken, een sms’je als je niet bij elkaar bent. Zeggen dat ik van de ander houd, te weten dat er iemand van me houdt. Echt een dag van gemis en verlangen.