Vanmorgen werd het me duidelijk dat ik E1 even heel sterk mis. Droomde van E2 en de kans op herstel, maar het verdriet en de tranen gingen om E1. He was duidelijk. Zelfs even het verlangen terug naar de oude tijd, wetend dat die niet terugkomen. En het is niet erg dit te voelen, het hoort erbij, het gaat over. Eronder zit een gevoel van niks, van leegte en saaiheid. Verveling is de ergste vorm nu. Behoefte aan beweging, en dan niet letterlijk want die krijg ik wel. Nee, behoefte aan beweging van het hart, aan zelfverkozen onrust en verliefdheid.
mrt10
Je laatste zin, prachtig verwoord.
Mooi verwoord inderdaad, en ook behoorlijk herkenbaar. Merk bij mezelf de worsteling.
Te bang om te snel verliefd te worden door het verlangen naar nabijheid, en daarom ook te bang dat deze verliefdheid dan nooit tot iets bestendigs zal kunnen leiden waar ik in mijn basis en hart zo naar verlang. Trek mezelf terug, en ook dat voelt in momenten oké, maar herken het gevoel van leegte maar al te goed. Give myself a break? Ik ben er nog niet uit, worstel nog maar even verder…
He maar Sil, men zegt, en ik denk, dat je moet proberen om zelf de leegte te vullen, anders wordt je een nemer. Maar dat wil niet zeggen dat ik iets wat gebeurt uit de weg zou gaan. Ik wordt net als altijd niet snel verliefd, wil het wel maar sta het blijkbaar ook niet toe om de redenen die jij noemt. Maar er komt een dag (kan morgen al zijn) dat ik bij AH over de brocolli heenkijk of een klik heb met een date (daten is een heel leuke manier om nieuwe mensen te ontmoeten) dat opeens alles anders is. Je weet nooit wanneer, maar het gaat gebeuren.
Er gebeurt zoveel in mijn leven nu, dat ik niet eens tijd heb voor een verliefdheid. Maar nu de lente er weer aankomt….. lijkt me toch wel weer heerlijk, eigenlijk.
Ja he, de lente. Zal mijn profiel eens oppoetsen.