Monthly Archives: maart 2010

Nog even terug

Nog even terug

Vanmorgen werd het me duidelijk dat ik E1 even heel sterk mis. Droomde van E2 en de kans op herstel, maar het verdriet en de tranen gingen om E1. He was duidelijk. Zelfs even het verlangen terug naar de oude tijd, wetend dat die niet terugkomen. En het is niet erg dit te voelen, het hoort erbij, het gaat over. Eronder zit een gevoel van niks, van leegte en saaiheid. Verveling is de ergste vorm nu. Behoefte aan beweging, en dan niet letterlijk want die krijg ik wel. Nee, behoefte aan beweging van het hart, aan zelfverkozen onrust en verliefdheid.

Even terug

Even terug

En soms, ineens, is er weer even het gemis. Maar onduidelijk wordt het of het een gemis aan E1 is, of aan de aanwezigheid van de Ander. Als ik terugkom van de praktijkdag Coaching is er vele gebeurd en heb ik behoefte om te reflecteren met iemand anders, en dan natuurlijk het liefst iemand die gewoon thuis is als ik er kom, en met wie ik gaandeweg, door de avond, de dag kan doornemen. Dan mis ik het echt. Wat ik alleen kan doen is schrijven en dat doe ik. Maar liever doe ik het in gesprek.

Het is zo dat het al een paar dagen in mijn lijf zat, geen idee waar het ineens vandaan komt. Maar het zit er. Ik denk aan E1, hoe is het ermee, wat doet E1. Is E1 gelukkig, actief en heeft E1 gevonden wat zo node werd gemist in relatie met mij?

Doodgereden meerkoeten

Doodgereden meerkoeten

Daar wordt ik nou ongelukkig van. Niet alleen zo sneu dat er veel meerkoeten worden doodgereden, omdat ze zich niet verroeren op het asfalt. Dat asfalt is blijkbaar net iets warmer dan het weiland, en de meerkoeten zijn misschien wat traag door de aanhoudende kou. Feit is dat ze zich niet verroeren als er een auto aankomt, toch de natuurlijke reflex van een vogel. In normale omstandigheden. Ikzelf heb het ook meegemaakt dat ik over mijn weggetje naar huis reed en een groep meerkoeten op de weg tegenkwam. Gelukkig op 1 weghelft waardoor iedereen er nog goed langs kon. Maar wat doe je ‘s avonds als je daar rijdt? Je ziet ze echt niet op tijd. En ook hier op de weg zijn er een aantal doodgereden daardoor. Heel triest, maar geen reden om iemand aan te klagen, zoals gebeurt of dreigt te gebeuren, nota bene door de dierenbescherming (misschien toch maar mijn lidmaatschap opzeggen) met een automobilist in Friesland. Hij reed in op en groep meerkoeten, uit onmacht. Gladde weg en een opdoemende groep die je niet verwacht. En wat doe je dan? remmen met gevaar voor eigen leven, of doorrijden. Een verstandig automobilist rijdt door, hoe klote dat ook is. De hetze die meteen op diverse sites daardoor ontstond tegen deze persoon, die overigens zelf meteen aangifte had gedaan! is voor echt een teken dat we met zijn allen behoorlijk doordraaien. Van alles wordt hem/haar naar het hoofd geslingerd, massa woede, zonder ook maar even stil te staan bij wat er gebeurt kan zijn. Nee, liever gaan we direct uit van het slechte. Dat is vooral heel sneu!