En zo kwam afgelopen zaterdag, een mooie dag, mijn spruitjes waren bij me en het vloog me aan. Zakelijk gaat het prima, prive geen klagen, ik leer zoveel leuke mensen kennen en daarbij ook zoveel over mezelf dat ik dit stuk eigenlijk niet eens wil missen. Totdat je de tafel gaat dekken voor drie, er brak iets. Een overweldigend gevoel van verdriet en wanhoop kwam over me. Maar daar was de allesverzachtende oplossing: valse hoop. Je gaat je bedenken hoeveel er niet klopt, hoe ze bezig is alle verantwoordelijkheden voor hetgeen ze doet en zegt naar anderen af te schuiven, hoe slecht ze eruit ziet. Ik weet dat ze twee gezichten heeft en dan ga je hopen dat het andere gezicht weer komt, dat alles nog goed kan komen. En dat balsemt dan. Hoe gek wil ik mezelf maken zie ik nu weer. Ze zit in de beste en in de slechtste hoeken van mijn ziel. Ik moet hier vanaf, vooral omdat het doorleven in de weg staat. Ik verkondig graag: “altijd je hart volgen” maar dit hart heeft af en toe nog flink wat sturing nodig.