De Gelukkige Single

1 jaar!

Wanneer is het precies een jaar geleden? Dat zal voor iedereen anders liggen. Voor mij was het gisteravond. Het moment dat ik mijn verlatingsangst voelde en E1 ermee confronteerde. Dat er nog niets aan de hand was enzo. Maar de kramp waarin ik schoot is het begin geweest van een lang proces. Van angst naar ongeloof, van hoop naar verlies en weer terug. Van accepteren en ontkennen. Alle heftige fases heb ik doorlopen en gelukkig heb ik tegelijkertijd een ander spoor bewandeld, dat van mijn eigen leven. Mijn overleven van de situatie en er het beste van maken. Van nieuwe uitdagingen aangaan en afleiding zoeken. En ik had gisteren, misschien onvermijdelijk, weer even de gedachte aan E1. Als ik probeer concreet te beschrijven wat dat was lukt het niet. Want hoop op opnieuw beginnen is het niet. Misschien is het de behoefte aan erkenning van mijn kwetsing. Nee, als ik die zou krijgen van E1 zou ik het niet geloven. Eerlijk gezegd geloof ik niet in herstel. Niet omdat ik het niet zou willen, maar simpelweg omdat E1 zo niet in elkaar zit en ik waarschijnlijk ook te ver ben op mijn eigen weg. Het zou kunnen als E1 heel hard haar best zou doen en ik heel hard mijn best zou doen om haar weer te vertrouwen. En dat zie ik niet gebeuren. Hoe spijtig dat misschien ook is. Goed, dat is het spijtige spoor :-).

Het andere spoor is er een van goed gevoel. Ik begin de vruchten te plukken van dit jaar hard werken. Mijn zingen, mijn coachen, mijn werk, mijn vriendschappen en mijn eigen ontwikkeling. Alles is in gang gezet en begint vorm te krijgen. Zelfs de tuin staat vol bloemen. Vergeet-me-nietjes :-), pinksterbloemen en meer veldbloemen waar ik gek op ben. En ook ik bloei. Al ben ik een jaar ouder en heeft het verdriet absoluut sporen achtergelaten op mijn gezicht. Soms kan ik in de spiegel kijken en weer tevreden zijn met wat ik zie.

Was ik er net helemaal uit. Ik wil in het buitengebied blijven wonen, geen stad meer voor mij. En daar zit ik dan, te werken thuis en niet zo druk. Heb ik toch zin om lekker even de stad in te lopen! Jeetje. Doe mij maar snel een NP in een stadscentrum, heerlijk. Dan zou ik daar nu heengaan (o ja kleinigheidje, kan even nog niet de auto staat bij de  garage voor een reparatie), dus ik zou er niet heen gaan. Dus ik zit hoe dan ook vast. De vertraging. Terug naar rust. Overgave aan iets niet kunnen wat ik wel wil. Leg je erbij neer. Vind een vervanging, of gewoon even niets. Dat laatste is best lastig in deze tijd van maakbaarheid. Dat het er even niet is. En dat het is zoals het is. Gewoon niks. Beetje werken, beetje spelen :-). Want ik heb wel iets; ook een dorp, maar het kan groeien. Een online spel, leuk om te doen denk i. Ik ben nog maar net begonnen, maar ik groei al aardig. Ik ga proberen vredelievend mijn dorp van Galliërs te laten groeien, in samenwerking met anderen. Ook in dit spel is geen haast, bouwen kost letterlijk tijd. Travian heet de wereld, ga maar eens kijken.

Kus de Kikker

Ja die. Ze zullen me de komende nachten weer wakker houden. Het duurt zeker een paar weken voordat ze weer tot rust komen en alleen af en toe nog van zich laten horen. En het ergste is dat ik er niks aan heb. Wat er al volgens de overlevering van kan komen zal mij geen plezier doen.

Of is er voor mij ook een kikkerhoop? Dan zal ik de komende nachten door de tuin sluipen, op zoek naar een geschikte om te kussen. Gelukkig is het zo ongeveer volle maan, dat helpt vast een handje bij het kiezen van de juiste. En er zal ons een bloeiende toekomst wachten. Bloeiend als mijn tuin, met wilde bloemen en vergeet-mij-nieten.

Ja, een groot woord. Zelfs wat beladen vind ik zelf. Want het is zo abstract en er wordt zoveel van verwacht. In de toekomst worden alle positieve gedachten geprojecteerd. Maar ook de angsten en oude patronen werpen hun schaduw vooruit. En bewust van zulke paden is denken aan de toekomst niet alleen hoopvol, maar ook afwachtend. En dat is nou net wat ik niet wil. Ik wil een deel onbevangenheid bewaren, een deel hoop ontwikkelen. Nieuwe zaken die ik oppak wil ik verder ontwikkelen en me niet laten tegenhouden door oude wetenswaardigheden. Spreek ik in raadselen? Misschien een beetje. Wat ik wil is met de mollen aan de slag, wat ik wil is daar iets moois mee gaan maken, wat aanslaat en waar ik iets speciaals mee kan gaan doen. Geld mee kan verdienen. Maar ik ken ook mijn beren op de weg. Als ik een tijdje bezig ben dat ik denk dat anderen dit veel beter kunnen en dat ik net zo goed kan stoppen, dat ik mezelf niet kan verkopen. De kunst is dus om gewoon stug door te gaan, niet denken maar doen. En me zeker niet tegen laten houden als ik weer verliefd wordt. Mijn ding doen en blijven doen en ontwikkelen en leren en doorgaan en laten zien en zichtbaar worden. Doen, doen, doen.

Hoelang mag een relatie duren? Je hoort meer en meer dat relaties een jaar of wat duren, maar over het algemeen niet langer dan 10 jaar, dan is de koek op. Mensen ontwikkelen door, zijn economisch niet meer afhankelijk van een ander en waarom zou je bij een ander blijven als het niet meer leuk is? Want heb je een garantie dat het weer beter zal gaan? Ik vertelde al even over de film A Beautiful Mind en dat de vrouw van Nash niet bij hem weggaat. Haar wordt ergens een keer gevraagd hoe ze dat volhoudt. En dan geeft ze aan dat het soms heel moeilijk is en zwaar. Maar dat ze dan denkt aan haar man en hoe hij was toen ze verliefd werd. En dat ze dan weer anders kan kijken naar hem. En weer van hem houdt. Dat vind ik mooi. Daarin zit een besef van geschiedenis, en van persoonlijk verleden en daar heeft die geschiedenis ook een waarde in het leven. Nu is het zo dat alleen de waarde van het moment geldt, de waan van de dag zogezegd. Misschien is dat de toekomst en is ene levenslange relatie niet meer aan de orde, misschien kan het wel, maar alleen als je jong bent. Heb ik te veel meegemaakt om nog op dergelijke manier in een relatie te stappen. En misschien kan het wel, misschien datik iemand zal tegenkomen met een vergelijkbaar gevoel en besef van tijd, en zonder angst voor (tijdelijke) verandering of somberheid. En met geloof in de toekomst. Mensen die de grote lijn kunnen zien.

Gelezen in een profiel:

Zodra we vertrekken om de liefde te zoeken vertrekt ook zij en komt ons tegemoet.

Het gaat best goed hoor, daar niet van. Maar er is een gevoeligheid waarvan ik niet weet hoelang die zal blijven. De gevoeligheid bestaat er uit dat ik bij bepaalde situaties, vooral in films want dat is zo lekker identificeerbaar, zwaar geëmotioneerd raak, tot huilens toe. Dus niet gewoon een traantje wegpinken, maar echt huilen. De situaties zijn niet de situaties waarin ik herken hoe mijn relatie over is gegaan, maar juist de situaties waarin iemand kiest bij de ander te blijven, ondanks zwaar weer. Dat kwam ik tegen bij de film, A Beautiful Mind. Ik keek die film nog eens, niet omdat ik zin had om te huilen, maar om het idee dat hij neergelegd heeft en waarvoor hij uiteindelijk de nobelprijs heeft gewonnen. Dat idee staat namelijk lijnrecht tegenover het idee dat Ayn Rand, waarover ik eerder al schreef, propageert en wat in dezelfde tijd, de jaren 50, is gevormd. Staat zij namelijk aan de basis van de gedachtegang van het neo-liberalisme en de gedachte dat je alleen hoeft te denken aan wat het beste is voor jou, het idee van Nash is dus juist dat wat het beste is voor jou én de groep, het beste is voor iedereen. Goed, de tranen kwamen er dus gratis bij.

En dan voel ik me weer alleen, en lijkt het wel of ik eenzelfde soort demonen moet bevechten als Nash, maar dan zonder bijna tastbare entiteiten en zonder zijn geniale brein. En dat ik oude zinnetjes als dat ik het (?) niet waard zou zijn, aan moet kijken en los moet laten. Simpel en alleen omdat ze niet waar zijn. Pas als ik ze recht aankijk kan ik ze de macht doe verliezen, want dan zie ik ze voor wat ze zijn: Loze woorden. Mogelijk ooit door iemand gevormd tegen mij, geen idee. Ik wil daar ook niet te zwaar over nadenken, daar kom ik niet uit. En bovendien geef ik dan de woorden te veel macht. Want ze zijn niet waar, nooit geweest. Het fijn om weer even te schrijven. Ik was van plan om te schrijven dat ik maar ga studeren vanavond, om mijn aandacht ergens anders op te richten, maar schrijvend er achter komen dat die woorden er zijn, erkennend dat de dingen zijn zoals ze zijn voor me is eigenlijk veel prettiger. En dan kan ik altijd nog even wat gaan lezen in een coachingsboek.