1 jaar!

Wanneer is het precies een jaar geleden? Dat zal voor iedereen anders liggen. Voor mij was het gisteravond. Het moment dat ik mijn verlatingsangst voelde en E1 ermee confronteerde. Dat er nog niets aan de hand was enzo. Maar de kramp waarin ik schoot is het begin geweest van een lang proces. Van angst naar ongeloof, van hoop naar verlies en weer terug. Van accepteren en ontkennen. Alle heftige fases heb ik doorlopen en gelukkig heb ik tegelijkertijd een ander spoor bewandeld, dat van mijn eigen leven. Mijn overleven van de situatie en er het beste van maken. Van nieuwe uitdagingen aangaan en afleiding zoeken. En ik had gisteren, misschien onvermijdelijk, weer even de gedachte aan E1. Als ik probeer concreet te beschrijven wat dat was lukt het niet. Want hoop op opnieuw beginnen is het niet. Misschien is het de behoefte aan erkenning van mijn kwetsing. Nee, als ik die zou krijgen van E1 zou ik het niet geloven. Eerlijk gezegd geloof ik niet in herstel. Niet omdat ik het niet zou willen, maar simpelweg omdat E1 zo niet in elkaar zit en ik waarschijnlijk ook te ver ben op mijn eigen weg. Het zou kunnen als E1 heel hard haar best zou doen en ik heel hard mijn best zou doen om haar weer te vertrouwen. En dat zie ik niet gebeuren. Hoe spijtig dat misschien ook is. Goed, dat is het spijtige spoor :-).

Het andere spoor is er een van goed gevoel. Ik begin de vruchten te plukken van dit jaar hard werken. Mijn zingen, mijn coachen, mijn werk, mijn vriendschappen en mijn eigen ontwikkeling. Alles is in gang gezet en begint vorm te krijgen. Zelfs de tuin staat vol bloemen. Vergeet-me-nietjes :-), pinksterbloemen en meer veldbloemen waar ik gek op ben. En ook ik bloei. Al ben ik een jaar ouder en heeft het verdriet absoluut sporen achtergelaten op mijn gezicht. Soms kan ik in de spiegel kijken en weer tevreden zijn met wat ik zie.