Het gaat best goed hoor, daar niet van. Maar er is een gevoeligheid waarvan ik niet weet hoelang die zal blijven. De gevoeligheid bestaat er uit dat ik bij bepaalde situaties, vooral in films want dat is zo lekker identificeerbaar, zwaar geëmotioneerd raak, tot huilens toe. Dus niet gewoon een traantje wegpinken, maar echt huilen. De situaties zijn niet de situaties waarin ik herken hoe mijn relatie over is gegaan, maar juist de situaties waarin iemand kiest bij de ander te blijven, ondanks zwaar weer. Dat kwam ik tegen bij de film, A Beautiful Mind. Ik keek die film nog eens, niet omdat ik zin had om te huilen, maar om het idee dat hij neergelegd heeft en waarvoor hij uiteindelijk de nobelprijs heeft gewonnen. Dat idee staat namelijk lijnrecht tegenover het idee dat Ayn Rand, waarover ik eerder al schreef, propageert en wat in dezelfde tijd, de jaren 50, is gevormd. Staat zij namelijk aan de basis van de gedachtegang van het neo-liberalisme en de gedachte dat je alleen hoeft te denken aan wat het beste is voor jou, het idee van Nash is dus juist dat wat het beste is voor jou én de groep, het beste is voor iedereen. Goed, de tranen kwamen er dus gratis bij.

En dan voel ik me weer alleen, en lijkt het wel of ik eenzelfde soort demonen moet bevechten als Nash, maar dan zonder bijna tastbare entiteiten en zonder zijn geniale brein. En dat ik oude zinnetjes als dat ik het (?) niet waard zou zijn, aan moet kijken en los moet laten. Simpel en alleen omdat ze niet waar zijn. Pas als ik ze recht aankijk kan ik ze de macht doe verliezen, want dan zie ik ze voor wat ze zijn: Loze woorden. Mogelijk ooit door iemand gevormd tegen mij, geen idee. Ik wil daar ook niet te zwaar over nadenken, daar kom ik niet uit. En bovendien geef ik dan de woorden te veel macht. Want ze zijn niet waar, nooit geweest. Het fijn om weer even te schrijven. Ik was van plan om te schrijven dat ik maar ga studeren vanavond, om mijn aandacht ergens anders op te richten, maar schrijvend er achter komen dat die woorden er zijn, erkennend dat de dingen zijn zoals ze zijn voor me is eigenlijk veel prettiger. En dan kan ik altijd nog even wat gaan lezen in een coachingsboek.