De Gelukkige Single

Het is vreemd en aangenaam, na een paar zware dagen, druk met werk en fysiek en emotioneel verwarrend lijkt er weer iets zijn te veranderd. Wat speelde er? Ik ben bezig met zichtbaarheid. En op allerlei fronten kom ik het tegen. Waar ik tegenaan loop, waar het goed gaat, waar ik verval in oude gewoonten. En natuurlijk de grote ex-val. Ergens toch nog weer terugverlangen naar een leven wat ik had.

Tot ik gisteren besloot dat het tijd was om eens naar de sauna te gaan. De grote onrust in mijn lijf, overal pijn, ik dacht dat ik het er niet lang zou uithouden. En wat gebeurt? Ik kan, lijkt wel, eindeloos in de cabine blijven. En bij de opgieting, wanneer iedereen steunt en kreunt, zit ik te genieten en heb nergens last van. De hitte is overweldigend lekker. Want dat was ik nog even vergeten, ik heb het de laatste tijd niet warm kunnen krijgen. Met als toppunt de coachings dag. Ik zat bijna te rillen, maar in ieder geval een soort van innerlijk kippenvel was het. En toen kwam ik terug van de sauna en ik voelde me echt herboren, dat gebeurt me zelden. Ik bedoel, de sauna is altijd wel lekker, maar met zoveel effect? Zelden. Misschien heb ik het 1 of 2 keer eerder meegemaakt. De spanning is uit mijn lijf. En vandaag voel ik me goed. Mijn gevoel naar E1 is zelfs oke. Ik kom er dichter bij dat ik een ontmoeting aan zou kunnen. Niet dat ik er om zou vragen, dat niet. Of zelfs dat het echt zou gebeuren. Het is meer een innerlijk weten.

Het gaat dus weer goed. Voor de opleiding wordt ik nu zelf ook gecoacht en dat is ook goed, ook daar komen weer dingen aan bod die ook in de relatie speelden. Het leren daarover gaat nog steeds door.

Ik ben weer opgeladen

'T Wad

Zij die gaan wadlopen groeten u. Ik heb het nooit gedaan en ben een beetje huiverig moet ik zeggen. Het water is nog heel koud en de tocht is niet zomaar een ommetje. Mijn conditie is oke, maar toch. Maar goed, de weersvoorspelling is veelbelovend dus ik doe het! Later meer.

Dat is het. Je wordt verliefd, en wat doe je dan? Je levert jezelf voor een deel in. Bepaalde eigenschappen van jezelf, bepaald wensen die je hebt. Dit doe je in meerdere of mindere mate, afhankelijk van hoe je in elkaar zit. Be je iemand die zich makkelijk aanpast aan de omgeving dan zal je dat sterker hebben. Maar, in een relatie werkt dat op de lange duur natuurlijk niet. Er komt een tijd dat je jezelf weer moet worden. En dat is moeilijk. Want wat gebeurt er met de liefde als jij ineens anders zal zijn? Vindt de ander je dan nog wel zo leuk? Maar, als je jezelf niet opnieuw wordt kom je ook min de knoop, want vind je dan jezelf nog wel leuk? Het is een spagaat waarin je terecht komt. En dat proces speelt zich volgens mij af op bepaalde momenten in de relatie, na bepaalde periodes. Ikzelf heb de belangrijkste natuurlijk meegemaakt, de 7 year itch. Het ontworstelen aan het gedrag en de gewoonte van de relatie, terug naar gedrag wat past bij wie je werkelijk bent.

Ik droom weinig de laatste tijd maar vanavond was het weer een keer zover. Een verdrietige droom waarin E1 voorkomt in een situatie waarin we met vrienden en familie zijn en waar ik haar ene beetje ontloop en zij mij ook. Ik voel de afstand en ben onzeker. Uiteindelijk, vlak voor ik wakker word, vraag ik haar of ze gelukkig is. Ze geeft als antwoord Ja, dat ze heel gelukkig is, en eht klinkt erg overtuigd en krachtig. Ik verschrompel erbij.

Gisteren zag ik een film waarin ook iemand dat vraagt aan een ex en eenzelfde antwoord wordt gegeven, dus de herkomst van de droom lijkt me overduidelijk :-). Mijn reactie is ook duidelijk. Het doet pijn om te zien dat zij gelukkig is. Ook al is het maar een droom, ik weet wel bijna zeker dat dit ook in het echt zou zijn.

Wat zou het fijn zijn als het met mij zo goed zou gaan dat ik het haar ook zou gunnen (wat me trouwens, nu ik dit schrijf besef ik me dat, ook wel gebeurd is, dat ik het haar gun, omdat ik me goed voelde). Blijkbaar moet ik me daar goed voelen om dat te kunnen, en ben ik niet zo groots dat ik dat sowieso kan. Zo menselijk.

Wat is nou type? Een ideaalbeeld dat je creëert en waarvan je denkt dat diegene goed past in jouw omgeving? Of misschien wel dat je zelf er beter van wordt als die ander naast je staat? Het zijn vragen die ik me in alle openheid stel. Is het mogelijk om echt te vallen op iemands karakter, los van hoe de ander er uit ziet? Ik weet het werkelijk niet. Ik heb vanmiddag een afspraakje met iemand. Nauwelijks gemaild, een vage foto en algemene profiel informatie. Op de valreep mailde ze nog een foto en ik zie ineens dat ze minder slank is dan haar gegevens deden vermoeden. Nu wil het geval dat iemand niet graatmager hoeft te zijn, maar slank of goed in verhouding vind ik prettig om naar te kijken. Vanaf dat moment ben i ermee bezig hoe dat zit met uiterlijk. En tegelijkertijd probeer ik dat idee los te laten, ik wil toch een beetje onbevooroordeeld naar de afspraak, wat dus eigenlijk al niet meer kan. En dan baal ik wel van mezelf dat ik zo naar uiterlijk kijk. En tegelijkertijd weet ik dat dit zo gaat.

Bah, ik ben zelfs erg geneigd gewoon dat hele daten maar voor gezien te houden. En me te richten op mijn eigen dingen.

Zo kan het voelen.  Evenals het ook rauw kan  voelen. Dat voel ik als ik me het tegenovergestelde voorstel. Ik weet het, ik moet het niet doen, maar af en toe gebeurt het toch. Dan zie ik ons voor me, zoals het was. Samen en gelukkig (ik dan toch in ieder geval en E1 volgens mij ook). Dat voelt mooi en glad, soepel. En ik kan me makkelijker bewegen in sociale contacten. Eigenlijk loopt alles eenvoudiger en zachter. Ik ben een slechte om alleen te leven, hoewel ik het echt jaren en jaren heb gedaan. Nu weet ik hoe het anders kan. En kan ik me ook alleen zo gaan voelen als ik me kan voelen als ik samen ben? Ik hoop het en ik probeer het. Maar nu voelt het in mijn diepte nog rauw en onaangenaam.