Ik droom weinig de laatste tijd maar vanavond was het weer een keer zover. Een verdrietige droom waarin E1 voorkomt in een situatie waarin we met vrienden en familie zijn en waar ik haar ene beetje ontloop en zij mij ook. Ik voel de afstand en ben onzeker. Uiteindelijk, vlak voor ik wakker word, vraag ik haar of ze gelukkig is. Ze geeft als antwoord Ja, dat ze heel gelukkig is, en eht klinkt erg overtuigd en krachtig. Ik verschrompel erbij.
Gisteren zag ik een film waarin ook iemand dat vraagt aan een ex en eenzelfde antwoord wordt gegeven, dus de herkomst van de droom lijkt me overduidelijk :-). Mijn reactie is ook duidelijk. Het doet pijn om te zien dat zij gelukkig is. Ook al is het maar een droom, ik weet wel bijna zeker dat dit ook in het echt zou zijn.
Wat zou het fijn zijn als het met mij zo goed zou gaan dat ik het haar ook zou gunnen (wat me trouwens, nu ik dit schrijf besef ik me dat, ook wel gebeurd is, dat ik het haar gun, omdat ik me goed voelde). Blijkbaar moet ik me daar goed voelen om dat te kunnen, en ben ik niet zo groots dat ik dat sowieso kan. Zo menselijk.
De ander het geluk gunnen, ook met een ander.
Ja soms voelt het voor mij ‘makkelijker’ omdat de ander er niet meer is.
Het woord makkelijk voelt trouwens in zijn geheel niet op z’n plaats hier.
Ieder zijn/haar proces.
Ik weet dat ik een paar weken voor haar overlijden de vrouw met wie ze vreemdging heb binnengelaten, ze wilde elkaar graag zien en wie was ik om hier tussen te gaan staan, nee dat kon ik niet, maar wilde dit ook niet…ja gunde haar alles, en had zelfs willen ruilen, zeker omdat ik wist dat de kinderen zonder moeder verder zouden moeten.
Nu een weekendje met haar dochter weggeweest naar een vriendin van haar moeder.
Wij naar het jazzfestival in Amersfoort en de dochters (15 en 16) samen uit.
Voor het eerst heeft ze gezoend dit weekend. Kleine meisjes worden groot ;-)
Ja ik mis haar moeder, ik moest door en heb mijn pad weer redelijk gevonden, maar op deze momenten…dit mag een moeder niet missen, het opgroeien van kinderen. Elke keer als ze hier in de stad langsfietst op weg naar zangles, en me even een knuffel komt geven word ik overvallen (wanneer ik de deur weer sluit) door emotie, trotsheid en emotie, en hoop dat haar moeder op een bepaalde manier meekijkt…haar dochter, een jonge vrouw op haar weg naar volwassenheid (noodgedwongen in sommige opzichten soms te snel).
Lief wat zou je trots zijn!!!