Wat is nou type? Een ideaalbeeld dat je creëert en waarvan je denkt dat diegene goed past in jouw omgeving? Of misschien wel dat je zelf er beter van wordt als die ander naast je staat? Het zijn vragen die ik me in alle openheid stel. Is het mogelijk om echt te vallen op iemands karakter, los van hoe de ander er uit ziet? Ik weet het werkelijk niet. Ik heb vanmiddag een afspraakje met iemand. Nauwelijks gemaild, een vage foto en algemene profiel informatie. Op de valreep mailde ze nog een foto en ik zie ineens dat ze minder slank is dan haar gegevens deden vermoeden. Nu wil het geval dat iemand niet graatmager hoeft te zijn, maar slank of goed in verhouding vind ik prettig om naar te kijken. Vanaf dat moment ben i ermee bezig hoe dat zit met uiterlijk. En tegelijkertijd probeer ik dat idee los te laten, ik wil toch een beetje onbevooroordeeld naar de afspraak, wat dus eigenlijk al niet meer kan. En dan baal ik wel van mezelf dat ik zo naar uiterlijk kijk. En tegelijkertijd weet ik dat dit zo gaat.
Bah, ik ben zelfs erg geneigd gewoon dat hele daten maar voor gezien te houden. En me te richten op mijn eigen dingen.
Steeds meer raak ik ervan overtuigd, dat daten via internet niet bij mij past – reden waarom ik er ook mee opgehouden ben. Ik geloof niet meer in ‘types’; mijn ex was totaal niet mijn type en toch heb ik ongelofelijk veel van hem gehouden. Via internet heb ik ondertussen veel mannen, waarvan ik dacht dat ze mijn type waren, ontmoet. Qua uiterlijk klopte het plaatje aardig, qua karakter totaal niet.
Ik heb dus inderdaad hetzelfde. De hele toestand om het daten heen staat me tegen, de verwachtingen, het beeld dat je schept. Ik wil ook gewoon iemand tegenkomen, geen gedoe.