Zo kan het voelen.  Evenals het ook rauw kan  voelen. Dat voel ik als ik me het tegenovergestelde voorstel. Ik weet het, ik moet het niet doen, maar af en toe gebeurt het toch. Dan zie ik ons voor me, zoals het was. Samen en gelukkig (ik dan toch in ieder geval en E1 volgens mij ook). Dat voelt mooi en glad, soepel. En ik kan me makkelijker bewegen in sociale contacten. Eigenlijk loopt alles eenvoudiger en zachter. Ik ben een slechte om alleen te leven, hoewel ik het echt jaren en jaren heb gedaan. Nu weet ik hoe het anders kan. En kan ik me ook alleen zo gaan voelen als ik me kan voelen als ik samen ben? Ik hoop het en ik probeer het. Maar nu voelt het in mijn diepte nog rauw en onaangenaam.