Ik zie ineens dat het al een maand geleden is dat ik hier schreef. Dat is best lang. En wat zegt dat nu over mijn staat van geluk? Niet zoveel. Het zegt ook niet zo veel over mijn staat van singleschap. Nee, het meest zegt het misschien met de mate waarin ik met mezelf bezig ben geweest. En de behoefte om dit te delen dan natuurlijk. Functioneren in werk, ontwikkelingen in de mol. Van alles dat mij uit mezelf trekt en hier van daan houdt.
Dus misschien maar eens even de tijd genomen om stil te staan bij mijn geluk. Ben ik inmiddels een beetje gelukkiger dan toen ik hieraan begon? Omschrijf ik het woord geluk nog wel hetzelfde als toen, inmiddels toch zo’n jaar geleden dat ik hier begon, ruim een jaar na het verbreken van mijn relatie. Al lijken die woorden er op te wijzen dat ik degene ben geweest die die verbrak. Nog steeds is het lastig welke woorden te gebruiken. De Breuk, komt het vaakst voor. Soms is het De Scheiding, maar wanneer spreek je van scheiding? Alleen na een huwelijk? In ieder geval klinkt dat officiëler en minder van toepassing op wat er gebeurde. Hoe dan ook het is ruim een jaar verder. En geluk? Nee, nog steeds valt het echt gelukkig zijn onder een categorie waarbij ik een liefdesrelatie heb. Ik ken gelukkige momenten, momenten van tevredenheid en dat ik blij ben met wie ik ben, en dat bijna alles klopt.
Nu ik er zo over denk kan voor mij een echt gelukkig moment alleen bestaan in een totaalbeeld, een gevoel van rust en vertrouwen dat ik niet alleen ben. En dat is toch best vreemd. Want wat is alleen? En wat is niet-alleen? Is dat niet een totaal filosofische vraag en daarmee eigenlijk onbeantwoordbaar. Als ik toch een poging zou doen zou niet-alleen betekenen dat ik me verbonden voel aan iemand en dat betekent automatisch dat alleen betekent dat ik niet verbonden ben met iemand. Is verbinding mogelijk, of is dat een illusie? Een zalige illusie? Een verlangen naar een staat van baby-zijn waarin je nog verbonden bent met alles, er nog geen scheiding is tussen ik en de rest? Interessante vragen. En wil ik in de illusie van verbondenheid aan 1 persoon leven? Eerlijk? Ja, spiritueel is dat natuurlijk waardeloos, mensen die zich daar serieus mee bezig houden streven naar onthechting. En ik erken hier en nu dan maar gewoon dat ik die mate van onthechting niet hoef. Ik schreef het volgens mij al eerder, maar hij blijft altijd weer sterk werken:
Liever dan een god,
zou ik willen proberen
echt een mens te zijn.