Het is tijd om stil te staan, even, bij het afgelopen jaar. Even, niet te lang, want dat is zonde van de tijd. Het afgelopen jaar was een jaar vol veranderingen, stemmingen en andere gebeurtenissen. Het begon allemaal meditatief, mijn eerste kennismaking met Vipassana. Waaruit ik ook mijn woord voor dit jaar meenam, Gelijkmoedigheid. En al ben ik er niet echt steeds maar bewust mee bezig geweest, het woord heeft wel betekenis voor me gekregen.

Zat ik vorig jaar nog in mijn oude huis, nog steeds te koop en ik kon er niks mee, werd er ook ongelukkig van in een huis te zitten waar ik geen ideeën in kwijt kan. En toen het in de loop van de lente dan toch nog verkocht werd en ik kon vertrekken naar een huurhuis waar ik tot rust kon komen was kon ik echt verder. En echt loslaten, de laatste draadjes lospeuteren die ons nog verbonden en dan eens zien wat ik nu zou willen. Hoewel ik niet echt een gelover van geesten en andere spirituele werelden ben, voelt het toch alsof ik het nu goed doe, ik kom echt tot rust, de gelijkmoedigheid groeit. Mijn leven begint weer te stromen. Hoe sterker wordt mijn vermogen om dingen op z’n beloop te laten, mijn controle los te laten en te vertrouwen dat wat nodig is zal gebeuren, en dat daarin niets echt slecht is, of goed. Maar gewoon dát wat er is. Zelfs als het huis waar ik mijn zinnen op gezet heb vroeger in prijs daalt dan ik had gedacht in mijn eigen planning lukt het om na mijn toch wel erg lage bod te denken dat als het voor mij is, het wel van mij zal worden. En als het niet zo is, dat er wel iets anders op mijn pad komt ook. Is die houding de reden waarom ik het ook krijg voor mijn geboden prijs? Is het huis me echt gegund? Of is het dus maar gewoon zoals het is. Het maakt ook niet uit waarom ik het nu heb, ik heb het. En ik voel me beter als ik dingen laat gebeuren zonder dwang.

Nu lukt me dat dus met werk en wonen, maar hoe zit het dan met de liefde? Kan ik ook daar met gelijkmoedigheid staan in wat er is? Eerlijk is eerlijk, nee, dat is een stuk lastiger. Soms denk ik er rustig in te staan, maar er knaagt iets, er drukt iets en er dwingt iets. En als ik dan iemand tegenkom die ik leuk vind wordt er toch een en ander vervormd, zie ik dingen niet zoals ze zijn, speelt de angst om te verliezen een rol. Dus daar kan ik nog wel wat meer rust gebruiken. 2012? Wie zal het zeggen. De basis is weer gelegd, dat is een ding dat zeker is.

Een gelukkig mens, maar nog wel single.