De Gelukkige Single

Dat is het. Je wordt verliefd, en wat doe je dan? Je levert jezelf voor een deel in. Bepaalde eigenschappen van jezelf, bepaald wensen die je hebt. Dit doe je in meerdere of mindere mate, afhankelijk van hoe je in elkaar zit. Be je iemand die zich makkelijk aanpast aan de omgeving dan zal je dat sterker hebben. Maar, in een relatie werkt dat op de lange duur natuurlijk niet. Er komt een tijd dat je jezelf weer moet worden. En dat is moeilijk. Want wat gebeurt er met de liefde als jij ineens anders zal zijn? Vindt de ander je dan nog wel zo leuk? Maar, als je jezelf niet opnieuw wordt kom je ook min de knoop, want vind je dan jezelf nog wel leuk? Het is een spagaat waarin je terecht komt. En dat proces speelt zich volgens mij af op bepaalde momenten in de relatie, na bepaalde periodes. Ikzelf heb de belangrijkste natuurlijk meegemaakt, de 7 year itch. Het ontworstelen aan het gedrag en de gewoonte van de relatie, terug naar gedrag wat past bij wie je werkelijk bent.

Vanmorgen werd het me duidelijk dat ik E1 even heel sterk mis. Droomde van E2 en de kans op herstel, maar het verdriet en de tranen gingen om E1. He was duidelijk. Zelfs even het verlangen terug naar de oude tijd, wetend dat die niet terugkomen. En het is niet erg dit te voelen, het hoort erbij, het gaat over. Eronder zit een gevoel van niks, van leegte en saaiheid. Verveling is de ergste vorm nu. Behoefte aan beweging, en dan niet letterlijk want die krijg ik wel. Nee, behoefte aan beweging van het hart, aan zelfverkozen onrust en verliefdheid.

Dit jaar begon met hard werken. We hebben heel wat hout gezaagd en gekloofd om het huis warme te houden. Ook voorraad opgebouwd voor dit jaar. Plannen maakten we aan de lopende band, dromen over wat we konden doen met onze tuin, met het huis en ons leven. Totdat de warmte niet meer van de kachel hoefde te komen, en de lente weer in het land kwam. Toen bleek dat voor E1 blijkbaar onze relatie niet meer voldoende was, en werd verliefd op een ander. Dat heeft de nodige dingen in beweging gezet, niet alleen in het verdrietige. Ik ben nieuwe dingen gaan doen, heb veel nagedacht over de relatie en mijn eigen leven. Ben in beweging gekomen, ben gaan zingen en opnieuw gaan leren. Heb mijn vriendschappen verdiept en nieuwe vrienden gevonden. En ben mezelf aan het ontdekken.

Langzaam kwam ik uit mij dal en ging weer om me heen kijken naar een PNP. Die kwam al best snel. Dat vond, inmiddels E2, ook. Die was bang dat ik terug zou gaan naar E1 en ik kon niet overtuigen van het tegendeel. We leerden elkaar kennen en na een tijdje bleek dat we echt niet bij elkaar passen. En daar zit ik, zoals jullie al wel weten, nu van bij te komen. Nog wat spanning in mijn lijf, wat tranen en gemis aan aanwezigheid, maar ik voel ook dat ik snel door kan gaan. Verder op zoek naar een nieuwe partner, want het leven is leuker met z’n 2.

Dus 2010; wat wil ik voor mezelf? Ik zie mezelf aan het einde van 2010 sterk staan. Krachtig en gericht. Ik heb dan de opleiding afgerond en kan daarnaast ook nog een aardig deuntje zingen. Of ik hier nog of weer schrijf weet ik niet. Ik hoop natuurlijk van niet, maar dan zal ik wel ergens anders weer schrijven. Ik zie mezelf mooi en krachtig.

En dat wens ik jullie ook allemaal toe, dat jullie wensen voor het komende jaar uit zullen komen, wat het ook is.

Een wens is gedaan
voor jezelf of een ander.
Laat het uitkomen!

De laatste tijd hoor ik vaak de muziek van Henri Purcell, uit Dido and Aeneas. Het laatste stuk eruit, tijdens de sterfscène “When I’m laid in earth”. Dit werd ook gedraaid bij de crematie van een grote liefde, een internetliefde die ik had 12 jaar geleden. De onmogelijkheid van die liefde, de breuk en een jaar later de ziekte en overlijden was mijn eerste kennismaking met het grote verdriet. A. was bang vergeten te worden en op de steen op het graf staat “Remember me”. Twee trieste en bange woorden vond ik altijd. En dat werd sterker toen ik een paar weken geleden deze precieze woorden hoorde in deze aria worden gezongen, het stuk dat A. zelf verkoos om als laatste gespeeld te worden tijdens de dienst. Ik denk sterk aan A. als ik deze aria hoor. Ik leef met mijn doden en mijn verlorenen. Ik eer ze en huil om ze, ik denk aan ze en mis ze. Ik houd van ze. Mijn beide ouders, mijn oma, A., mijn katten. Mijn oude liefdes en vriendschappen.

I remember them all.

Nog kan ik het moment voelen dat E. de verbinding verbreekt. Ik voel de afstand en de machteloosheid die daarbij optreedt. Het moment dat je partner beslist om weg te gaan is een bijna zichtbare gebeurtenis. En het is er een waar je niets tegen kunt doen. Je kunt het alleen maar zien, en het scheuren voelen. De scheuring doet bij beide zeer en er ontstaat een soort van vacuüm waarin je samen nog een tijdje rondzweeft. Je weet wat er onvermijdelijk gaat gebeuren en je weet dat snel afkappen de enige mogelijkheid is.  En dat ik degene ben die het afkappen heeft gedaan betekent niet dat ik E. kwijt wilde, maar wel dat ik me besefte dat ik E. kwijt was.  En als ik ooit nog een kans zou willen om met E. verder te kijken, moest ik gaan loslaten. E. de kans te geven de liefde aan te gaan. En dat geldt nog steeds. Al drijf ik verder en verder weg van de mogelijkheid van redial.

Is het mogelijk om elkaar weer tegen te komen, en beide geleerd te hebben van de situatie en opnieuw voor elkaar te kiezen? Het gebeurt, het gebeurt absoluut, maar de pest is dat je er niet van uit kunt gaan. Je moet je eigen weg gaan en afstand nemen.