De Gelukkige Single

Ik zie ineens dat het al een maand geleden is dat ik hier schreef. Dat is best lang. En wat zegt dat nu over mijn staat van geluk? Niet zoveel. Het zegt ook niet zo veel over mijn staat van singleschap. Nee, het meest zegt het misschien met de mate waarin ik met mezelf bezig ben geweest. En de behoefte om dit te delen dan natuurlijk. Functioneren in werk, ontwikkelingen in de mol. Van alles dat mij uit mezelf trekt en hier van daan houdt.

Dus misschien maar eens even de tijd genomen om stil te staan bij mijn geluk. Ben ik inmiddels een beetje gelukkiger dan toen ik hieraan begon? Omschrijf ik het woord geluk nog wel hetzelfde als toen, inmiddels toch zo’n jaar geleden dat ik hier begon, ruim een jaar na het verbreken van mijn relatie. Al lijken die woorden er op te wijzen dat ik degene ben geweest die die verbrak. Nog steeds is het lastig welke woorden te gebruiken. De Breuk, komt het vaakst voor. Soms is het De Scheiding, maar wanneer spreek je van scheiding? Alleen na een huwelijk? In ieder geval klinkt dat officiëler en minder van toepassing op wat er gebeurde. Hoe dan ook het is ruim een jaar verder. En geluk? Nee, nog steeds valt het echt gelukkig zijn onder een categorie waarbij ik een liefdesrelatie heb. Ik ken gelukkige momenten, momenten van tevredenheid en dat ik blij ben met wie ik ben, en dat bijna alles klopt.

Nu ik er zo over denk kan voor mij een echt gelukkig moment alleen bestaan in een totaalbeeld, een gevoel van rust en vertrouwen dat ik niet alleen ben. En dat is toch best vreemd. Want wat is alleen? En wat is niet-alleen? Is dat niet een totaal filosofische vraag en daarmee eigenlijk onbeantwoordbaar. Als ik toch een poging zou doen zou niet-alleen betekenen dat ik me verbonden voel aan iemand en dat betekent automatisch dat alleen betekent dat ik niet verbonden ben met iemand. Is verbinding mogelijk, of is dat een illusie? Een zalige illusie? Een verlangen naar een staat van baby-zijn waarin je nog verbonden bent met alles, er nog geen scheiding is tussen ik en de rest? Interessante vragen. En wil ik in de illusie van verbondenheid aan 1 persoon leven? Eerlijk? Ja, spiritueel is dat natuurlijk waardeloos, mensen die zich daar serieus mee bezig houden streven naar onthechting. En ik erken hier en nu dan maar gewoon dat ik die mate van onthechting niet hoef. Ik schreef het volgens mij al eerder, maar hij blijft altijd weer sterk werken:

Liever dan een god,
zou ik willen proberen
echt een mens te zijn.

Ja, het staat nog steeds te koop. En waar ik steeds maar weer had dat het wonen hier als een tijdelijkheid voelde, alsof ik pas weer door zou kunnen als ik iets voor mezelf zou hebben, voel ik vandaag duidelijk dat het leven hier goed is. Dat het niet meer tijdelijk is dan iets anders. Ik woon hier goed. Oke, ik investeer niet in het opbouwen van het huis. Maar ik investeer door hier te wonen wel in mijzelf. Het doet mij goed te wonen zo buiten alles. Wonen zonder directe buren. Wonen op het platteland. Met mijn grote tuin. Die me zoveel privacy geeft. Het is goed zoals het is dus. Ik hoef niet meer het gevoel te hebben dat ik in de wacht sta. Dat is namelijk niet zo.

En wat doe je nou met deze vakantietijd, als je single bent? Ik ben er niet de persoon naar om alleen op vakantie te gaan. Ik heb het wel eens gedaan, en ik kan me goed vermaken, maar het is ook saai. Niemand om de mooie dingen mee te delen. Niet verrast worden omdat je een andere afslag neemt dan dat je zelf zou nemen. In een groep mee dan? Hm, ook gedaan en is best leuk, maar niet te lang en uiteindelijk ook niet echt mijn ding. Met een goede vriend of vriendin dan? Nee, is helemaal niks voor mij. Vriendschappen zijn voor mij gebaseerd op gedoseerd contact, gericht op bepaalde eigenschappen van elkaar waarin je elkaar aan kunt vullen. Om dan een week of langer 24-7 met iemand op te moeten trekken dan is dat mij te veel.

Nee, voor mij is een geslaagde vakantie echt die die ik met mijn partner vier. Dan is het relaxed, vertrouwd en zalig. Dan geniet ik echt. Dus heb ik nu een week vrij genomen en blijf gewoon thuis, ga schrijven aan mijn scripties en geniet van het weten dat ik niet hoef te werken. En ga ik in september een weekend een yoga workshop doen. Dat is dan weer heel erg lekker.

Tja, natuurlijk heb ik ook gestemd. En hoewel ik erg getwijfeld heb hoe ik zou stemmen, vanuit strategie, ideaal of sympathie is het me toch gelukt. Het is ideaal geworden, ik wil stemmen op een visie op onze toekomst en de strategie en de sympathie zijn dat maar deels. Die beide hebben gelukkig mijn stem ook niet echt nodig gehad. De ene is groot genoeg en de ander is in de kamer gebleven. En daar ging het om.

Met de uitslag op zich ach, wat doe je er tegen, dit is wat Nederland gestemd heeft, en je weet: Elk land krijgt de regering die het verdient. Wij zijn verdeeld en krijgen dus dit. Ik dacht in eerste instantie dat het ook niet uit zou maken als de PVV erg groot zou worden want het leek er sterk op dat Wilders zich al wat terugtrok, zich kleiner maakte en het regeren al wegzette door een aantal breekpunten neer te zetten, zoals de AOW. Laat dat laatste nou voor veel mensen een reden te zijn geweest om op de man te stemmen. Naast natuurlijk de angst voor de Polen en de Islam. Maar, ik was dus niet bang dat het op regeren aan zou komen. Daarop volgende direct een volgende gedachte: als hij niet wil regeren wil hij dus blijven zeiken en overal tegenaan schoppen, en nieuwe uitdrukkingen de wereld in blijven gooien. En zieltjes winnen. En dan wordt hij de volgende keer nóg groter. Dat wil ik niet!
Dus alsjeblieft, zorg dat Wilder mee gaat regeren. Geef hem de kans om glorierijk ten onder te gaan en jullie allemaal mee te trekken daarin. Slecht voor de oplossing van de huidige crisis? Je wil niet weten hoe groot de crisis wordt als Wilders over 4 jaar of eerder met grote meerderheid gekozen zou worden en echte macht zou verwerven.

Het door de mand vallen van Wilders is overigens al begonnen. Hij ruikt nu al de macht, door zijn grote overwinning kan zich niet meer beheersen en wil nu mee dit land regeren. En hij heeft nu, voordat de onderhandelingen zijn begonnen al zijn breekpunt over de AOW opgegeven. Daaruit blijkt toch zeer zeker dat hij het kwijt is. Wie geeft nu al zulke grote idealen op? Wat een domme man, bang om niet gevraagd te worden? De wildersbel begint uit elkaar te spatten op het moment dat hij naar de macht grijpt. Hier stopt zijn zegetocht. Het einde is in zicht.

Dus AUB laat hem meedoen! Het is in ons aller belang.

Even iets anders hoor. Die J. die ze nu opgepakt hebben voor de vermeende moord op een jonge vrouw. Wat denk je, heeft hij dat gedaan? Daar kun je natuurlijk niets over zeggen. Iemand is immers onschuldig tot de rechter heeft gezegd dat het anders is. En zo ver zijn we nog lang niet. In Peru gaan die dingen anders dan hier. En ik vermoed dat Joran dit goed weet. En daar nu gebruik van probeert te maken. Hij heeft toch alles tegen zich, zou je denken. En mij bekruipt het gevoel dat dit voor hem een leerschool is. Hoe kom ik ergens onderuit? En blijft onduidelijk of ik het heb gedaan of niet?

Allereerst blijf ik kalm en emotieloos als ik wordt opgepakt. Mijn hersenen werken op topsnelheid, want het gaat niet zoals ik had gepland. Hoe werk ik me hier uit. Deze jingle is zo anders dan het keurige rechtssysteem waar de controle van Nederland duidelijk aanwezig is. De Peruanen willen bloed zien en ik wil niet dat dat het mijne is. Dus wat doe ik? Als ik mijn moeder ga bellen ga ik huilen, huilen en huilen en niet vergeten te zeggen dat de verhoortechnieken hier barbaars zijn. Vervolgens zeg ik ook nog duidelijk dat ik bang ben dat ze me een bekentenis zullen afdwingen. Als ik dan later bezwijk en beken dat ik haar gedood heb, kan ik daar op terugvallen, want mijn gesprek met mijn moeder wordt doorgegeven aan mijn advocaat in Nederland die het op de radiostations zal melden en de Nederlandse ambassade in Peru zal benaderen hierover. Als ik nou zorg dat de aandacht daarop komt te liggen, meer dan op de vraag of ik het heb gedaan heb ik al winst. En dan zie ik wel weer verder.

Ondertussen vraag ik me af waar zijn laptop is en wat dat meisje daar dan werkelijk gelezen heeft. Vraag ik me af  dat, als het in een opwelling gebeurde, waarom hij dan vluchtte met haar geld en creditcards. Maar ook waarom hij zo dom was om naar een land te vluchten waar hij een kop groter is dan de gemiddelde inwoner. Als hij, zoals iemand in de Volkskrant omschreef, een klassiek voorbeeld van een psychopaat is, dan toch wel van een psychopaat die nog in opleiding is. Die nog de fijne kneepjes van zijn afwijking moet leren. Zal hij de vervolmaking daarvan leren in de gevangenis, waar hij waarschijnlijk voldoende geld en macht zal hebben om zich een positie te verwerven? Of is hij nog niet voldoende toegerust om die hoge school van criminaliteit in te gaan en dit niet redden?

'T Wad

Zij die gaan wadlopen groeten u. Ik heb het nooit gedaan en ben een beetje huiverig moet ik zeggen. Het water is nog heel koud en de tocht is niet zomaar een ommetje. Mijn conditie is oke, maar toch. Maar goed, de weersvoorspelling is veelbelovend dus ik doe het! Later meer.

Ik droom weinig de laatste tijd maar vanavond was het weer een keer zover. Een verdrietige droom waarin E1 voorkomt in een situatie waarin we met vrienden en familie zijn en waar ik haar ene beetje ontloop en zij mij ook. Ik voel de afstand en ben onzeker. Uiteindelijk, vlak voor ik wakker word, vraag ik haar of ze gelukkig is. Ze geeft als antwoord Ja, dat ze heel gelukkig is, en eht klinkt erg overtuigd en krachtig. Ik verschrompel erbij.

Gisteren zag ik een film waarin ook iemand dat vraagt aan een ex en eenzelfde antwoord wordt gegeven, dus de herkomst van de droom lijkt me overduidelijk :-). Mijn reactie is ook duidelijk. Het doet pijn om te zien dat zij gelukkig is. Ook al is het maar een droom, ik weet wel bijna zeker dat dit ook in het echt zou zijn.

Wat zou het fijn zijn als het met mij zo goed zou gaan dat ik het haar ook zou gunnen (wat me trouwens, nu ik dit schrijf besef ik me dat, ook wel gebeurd is, dat ik het haar gun, omdat ik me goed voelde). Blijkbaar moet ik me daar goed voelen om dat te kunnen, en ben ik niet zo groots dat ik dat sowieso kan. Zo menselijk.