Ja! Bijna zeker. Het is n precies 2 jaar geleden (give or take a day) dat E1 vertrok en naast dat ook die periode weer wat laat veranderen is nu ook bijna zeker het huis verkocht. En daarmee dus eindelijk het moment om definitief af te sluiten. Oke, oke, helemaal afsluiten doe je niets, dat doe je misschien pas als je sterft, en sommigen zullen zeggen dat het daarmee nóg niet klaar hoeft te zijn. Zit je er nóg een leven mee. Nou, dat geloof ik niet. Dus dat scheelt.

Nu dus volgende fase. Heel voorzichtig schemert het gevoel al. Het gevoel van vrijheid. Van niet meer verantwoordelijk voelen voor een plek en een huis die niet meer van mij zijn. En dus, hoewel ik een huis zag waarop ik verliefd werd, wil ik eerstens niet kopen maar huren. Alleen even in het nu, geen grote lening aangaan, eerst een half jaartje voelen wat van mij is en wat ik wil. Of ik in Friesland wil blijven of toch ergens anders heen.

Open Huis

Tja, nog steeds is dus mijn huis niet verkocht en dus maar eens meedoen met het Open Huis. In de hoop dus dat er iemand langskomt die misschien dan toch, nu, uiteindelijk, een goed bod zal doen op deze plek. Want ik moet het zeggen, ik wordt hier steeds ongelukkiger. En dat heeft dan nu even niks te maken met het singlezijn. Sterker nog, als single voel ik me nu eigenlijk heel senang. Is het de overgang die maakt dat ik het wel even rustig vind om geen verliefdheid te hebben. De hormonen veroorzaken weer allerlei gerommel in lijf en leven, en de onrust van dit huis is wel even genoeg nu. Zelfs mijn verjaardag, dit jaar 50, vier ik niet. Nu vind ik het getal 50 een lelijk getal en daarom al een reden om dit jaar niet te vieren. 51 daarentegen, een priemgetal is altijd goed, en een nieuw huis, een echt eigen plek (er van uitgaand dat het huis dit jaar dus verkocht wordt), is dat wel. Ik kijk er naar uit!

Meedoen met het Open Huis heeft als bijkomend voordeel dat ik nu echt kijk door de ogen van belangstellenden naar het huis kijk en dus eindelijk een paar dingen heb gerepareerd die al een tijdje wat gammel waren. Een keukenkraan staat weer vast en de wc pot eveneens. De lek in het dak is al wat langer gerepareerd, dus wat dat aangaat is alles wel in orde. Plantjes in potten om het nog wat kale buitengebeuren wat op te vrolijken en de koffie staat klaar.

Het is 5 voor 11 en de eerste kijkers komen er aan. Ik gok op 7 mensen.

Update: I zat er niet ver naast. Er kwamen 6 mensen, en een stel ervan kwam twee keer, dus toch weer 7 :-). En dat stel is dan ook meteen een potentiële koper. Eigen huis al verkocht en dus echt op zoek. En serieus overwegend. Nu afwachten hoe het bij ze bezinkt.

Wat ik vroeger wel vaker had, en al jaren dus niet meer, lijkt nu ineens weer op te ploppen. Ik heb een woord voor volgend jaar. En dat is gelijkmoedigheid. Ik kwam het tegen in de intensieve 10-daagse training die deed. Tien dagen in stilte, en 9 á 10 uur mediteren per dag. En nog veel meer. Heel hard werken ook, maar zo’n mooie en eenvoudige techniek. Meer weten, dan moet je maar even Googelen op Vipassana. Waar het me nu om gaat is die gelijkmoedigheid. Een woord dat ik maar met moeite kan onthouden en als ik het uit het hoofd moet zeggen tegen iemand moet ik altijd heel erg zoeken ernaar. Maar het gaat dus mee het nieuwe jaar in. Waar het me om gaat is om die gelijkmoedigheid te bewaren, niet steeds en altijd maar overal op te reageren. En dan niet alleen op een automobilist die me afsnijdt bijvoorbeeld, maar ook als ik een boze gedacht heb over de een of ander, wat me bijvoorbeeld nog steeds wel eens gebeurt als ik aan E1 denk.  Tijdens het mediteren kom je het steeds tegen en is het o zo belangrijk dit erbij te houden. Als ik ga zitten en mijn rug gaat pijn doen; niet in de emotie schieten erover, en geloof me, dat doe je, maar gelijkmoedigheid bewaren. Observeren en niet reageren, dan bouw je ook geen nieuwe ellende vast op in je lijf. Nou, ik zal geen hokus pokus gaan verkondigen over de techniek, nogmaals, dat moet je zelf maar opzoeken, maar daarin lijkt een weg naar geluk te bestaan. Voor mij. Geen volgeling van deze of andere rare cultusrichting, alleen een zuivere meditatie. En natuurlijk ook in het dagelijkse leven streven naar bij mezelf blijven. Als dat zo doorgaat geloof ik dat ik alsnog een gelukkige single kan worden, het zal me benieuwen.

Ik zal klokslag 12 niet bewust meemaken. Ik ben geen mens van dit feest, het zegt me niks. Maar voor wie dit wel zo is; heb een fijne nacht en voor volgend jaar wens ik voor ons allemaal veel geluk en wijsheid toe.

Ik zag laatst de film “Life of David Gale”. En nu wil ik het niet hebben over waarover de film ging, de doodstraf en of ik voor of tegen ben, maar over iets dat in het begin van de film door de hoofdpersoon wordt gezegd in een college dat hij geeft. En dat is dat een mens zich het gelukkigst voelt als hij droomt over een toekomst waarin hij gelukkig is. Interessant he?  Want is dat zo. En wat voor geluk is dat dan? Is dat hetzelfde gevoel als wanneer je je gelukkig voelt zonder droom, maar dan dieper? Of is het gevoel waar hij op duidt slechts een gevolg van het onvermogen geluk te voelen op een ‘echt’ levensmoment? Omdat waar je van droomt per definitie niet kan uitkomen? Omdat het een fantasie is van volkomenheid, en volkomenheid niet bestaat? De sprookjeswereld van de grote eenheid, waarin het ware geluk, groots en meeslepend, bestaat. Misschien dat zij die dat nastreven altijd wel bedrogen uitkomen. En zij die het kleine van de wereld en het leven kunnen zien, ook de kleine geluksmomenten zullen ervaren en daarop kunnen bestaan op momenten dat het leven niet zo mooi is. Ikzelf ben niet van het grote geluk, of beter gezegd, niet meer. Na de breuk heb ik dat geleerd, is me dat pijnlijk duidelijk geworden en heeft het me bovendien door de tijd heen gesleept. Het genieten van de kleine dingen, hoe onbeduidend ook, geven weer levenskracht en energie.

Op zoek naar een nieuwe partner. Ja, daar ga ik toch weer. De onthechting gaat nog niet zo ver dat ik alleen gelukkig ben. Een groot dilemma.

Ben je nog jong en kom je iemand tegen, wordt je verliefd en gaat misschien zelfs samenwonen en trouwen. Het leven ligt voor je en ook je carrière. De één gaat er voor, klimt hoger en hoger. De ander neemt genoegen met minder geld (de status is overdraagbaar, en daar hoef je niets voor te doen). Je groeit dus samen in een soort van scheve situatie, maatschappelijk en financieel. Je groeit samen door de lastige momenten ervan. En vindt een manier om samen te leven zoals het is.

Nu de situatie dat je ouder bent, pak’em beet rond de 50. Hoe gaat dat dan? Ben je vrouw, date je dan met een lager opgeleide en minder bedeelde man? Zijn vrouwen zo ver ontstegen aan het oude rollenpatroon, dat ze als kostwinner kunnen optreden, ook als dat vanaf het begin zo is? Kan een man het aan als zijn nieuwe vrouw meer verdient en meer status heeft opgebouwd dan hij? En hoe zit dat bij vrouwen die op vrouwen en mannen die op mannen vallen? Daar is sowieso geen oud rollenpatroon dat houvast kan bieden. Zij zullen sowieso zelf de standaarden, de normen en de waarden daarover moeten gaan vormen.

Kan liefde de maatschappelijke positie overwinnen?

De storm brengt onrust over het land. Ik ben gehecht geraakt aan wind en frissen lucht, maar storm is iets waaraan ik niet wen. Het maakt me onrustig, het lukt me niet om het buiten te laten. Het raast ook in mij als het zo stormt buiten. En brengt me uit mijn evenwicht. De wind blaast mij omver en mijn portemonnee leeg. De lek in mijn dak? Niet gelukt. En dat niet alleen, er is een lek bijgekomen. En of dat nog niet genoeg is. Mijn auto is weer stuk. De laatste maanden is er steeds iets en het kost nooit minder dan 100 euro. Ook nu weer. Is het motertje van de ruitenwisser kapot, nogal onmisbaar in Nederland nietwaar? Dit al betekent, een gebroken nacht, doorgebracht op de bank vanwege de wind. En nu besloten dat er maar een echt bedrijf bij moet komen voor het dak. Dan maar wat geld er tegenaan. Want een huis verkopen met een lekkend dak, dat wil ik niet. En de auto moet gerepareerd, daar zit niks anders op, ik kan niet zonder dat ding.

Tijd voor een gezonde meditatieve gedachte. En even goed het inzichtskaartje te lezen dat ik eergisteren trok: “Ik kan er voor kiezen gelukkig zijn, ook als ik mijn zin niet krijg”. Mijn kans om mijn gehechtheid aan geld wat losser te maken. En mijn humeur niet zo te laten leiden door tegenvallers op dat gebied. Een mooie les op een grijze dag.

Heerlijk!

Net als alcohol drinken is taart eten voor mij een gezelligheidsding. Eén van die dingen die je ook pas opvallen als je weer alleen komt te staan. En wat moet je dan?

Ik heb een pracht van een appelboom in de tuin staan, met de heerlijkste goudrenetten die je je maar voor kan stellen. En je kunt je dus voorstellen dat een appeltaart ervan ook lekker moet zijn. Is ook zo! En dan gaat de geur ervan door het huis, en nee er is geen geplande bezichtiging dus de taart verspreidt zijn verleidelijke geur alleen voor mij. Verleiding is niks aan in je eentje. Oke, ik wordt verleidt door de taart en eet ervan, twee stukken zelfs, en dan is er nog zo’n grote taart over! De volgende dag eet ik ook nog van, maar dan heb ik het wel weer gezien. Elke dag taart is niet mijn ding.
Dan heb ik het geluk dat de jager langskomt om valappels te rapen in ruil voor een geschoten eend. En aan hem kan ik de rest van de taart kwijt, ik weet dat hij en zijn vrouw er dol op zijn.

Ik ben blij dat ik er van af ben en iemand blij heb gemaakt ermee. Is dit hoe het werkt? Ik heb plezier van het bakken en de verleidelijke geuren en er komt wel iemand langs die ik het mee kan geven? dan is het nog wel weer lollig. Want uiteindelijk is bakken leuk, maar zelfs met z’n tweeën een taart is te veel.