Het is goed. Het oude huis is nu echt los van mij en het gevoel bevrijd. Het lucht op. En dat dan ook nog heel letterlijk. Ik drink best graag een collaatje op z’n tijd en de boeren die het oproept verwelkom ik ook. Goed opgevoed als ik ben kan ik ook daarvan genieten, het liefst wel in de stilte van mijn eigen omgeving, zonder anderen die er om lachen, het afkeuren of mee gaan doen. De boeren die echter loskwamen toen ik naar huis reed, terug van de overdracht van het huis waren enorm! En ik liet ze komen. En met de lucht die uit me verdween verdween de spanning die het toch ook wel weer wat opriep. En nu, een week of 2 verder denk ik nauwelijks meer aan het oude huis. Ja, toen er laatst een heel erg harde wind was dacht ik heel even aan het huis en de grote bomen in de tuin. Maar het was mijn pakkie an niet meer.

Tornado Ternaard

Alles waait schoon en leeg. Elke dag ontspan ik een stukje verder en merk daardoor dus dat ik deze twee jaar in ongezonde spanning had geleefd. Zou er nu dan ook weer ruimte komen voor ene nieuwe liefde? Wie weet.
De ontmoeting met iemand die ik deze week had bracht me daar nog niet helemaal dichterbij, maar wel bij een nieuw inzicht over de breuk. Als ik mezelf al een verwijt zou kunnen maken over die periode dan zou het zijn dat ik in al mijn onwetendheid en naïviteit niet gevochten heb voor mijn relatie. Dat ik me door de verliefdheid van E zo heb laten overrompelen dat ik in mijn paniek de deur heb gewezen, en niet ben blijven praten, met een derde erbij om de zaak een beetje bespreekbaar te houden. Dat ik mijn gekwetstheid toen da tin de weg heb laten staan. Was ik dan nu nog in relatie geweest? Geen idee, maar nu voel ik sterk dat ik dan in ieder geval had gedaan wat in mijn macht ligt.

En nu ik dit schrijf weet ik wel dat ik dat ook toen heb gedaan. Wat ik nu weet wist ik toen niet, het is wijsheid achteraf. Geen spijt, maar wel een heel harde leerschool voor mezelf door mijn eigen onwetendheid – tenslotte één van de drie redenen van menselijk lijden, naast verlangen en afkeer. En dat heb ik gedaan, lijden :-).

En op deze manier denk ik wel dat ik zo’n beetje klaar ben om E te vergeven voor wat ze gedaan heeft, en mezelf voor mijn fouten. En wie weet komt er een NP op de hoek van de straat, vandaag, of anders morgen.

Wil je liever 100 verlangens vervullen, of één overwinnen?

Mijn dak lekt. Mijn dak lekt en er hebben al 2 mannen naar gekeken en zijn het dak opgegaan om dit varkentje te wassen. Mopperend over gladde dakpannen, hoogtevrees, waardeloos dak smeren ze het een of ander aan randen en in holtes en verzekeren me dat dat het was en dat nu goed komt. En beide keren geloof ik dat. Het zijn klussers, bouwers en weten immers wat ze doen. Ik heb geen reden om te twijfelen immers? Dus de frustratie over het dak, de werkers en mijn eigen vertrouwen neemt toe als ook na de tweede keer de opgedroogde doorlekplek weer donker wordt van vocht bij de eerstvolgende regenbui. Het huis staat te koop en ik wil dat het is opgelost. Op een droge dag, gisteren, bedenk ik dat ik misschien beter zelf even kan kijken en buig mij uit mijn dakkapel om eens te zien hoe en wat. Ik denk dat ik het probleem zie en dat wat extra kit misschien wel de zaak echt kan afdichten. Omdat ik niet gewend ben aan werken op een dak loop ik naar de buurman om te vragen of hij even stand-by wil staan om me op te rapen, mocht ik van het dak afglijden. Hij loopt mee en begint meteen zijn idee over de lek te geven. Waar ik niet om vroeg en wat ook niet hoeft. Ik probeer hem dus duidelijk te maken dat ik het onder controle heb. Hij gaat maar door en stelt voor dat hij het dak op gaat. En voor ik het weet staat hij op een ladder die nogal wankel tegen de verrotte dakgoot leunt.
Hij komt moeizaam bij de dakkapel en geeft mij aan dat het probleem ergens anders vandaan komt dan ik zeg. Jaja, denk ik, en laat hem zijn gang gaan om ergens iets helemaal dicht te smeren, wat maakt het ook uit, en vraag hem om ook even wat te smeren daar waar ik het wil. Er schuiven dakpannen van hun plaats en ook hij schuift. Hij mompelt iets over hoogtevrees maar dat hij daar geen last meer van heeft. Hij zet een voet op de lader die naar links begint te schuiven. Ik zie het al helemaal gebeuren en ren naar beneden om de ladder vast te houden. Hij blijft maar zeggen dat er niets aan de hand is. En uiteindelijk komt hij ook heel beneden. Maar vraag me niet hoe. Hij is tegen de 60, heeft niet meer zo’n souplesse en ook nog een dikke buik. En koppig, zo koppig.
Het dak is dicht gesmeerd, in ieder geval waar ik het wilde. Nu afwachten of de regen toch een andere route volgde naar binnen toe.

Mannen vinden het zo belangrijk te laten horen wat ze (denken te) weten. Vrouwen willen vooral van de ander horen wat ze belangrijk vinden. Dit zou een achterhaalde uitspraak moeten zijn, maar waarom gebeurt het dan nog steeds zo veelvuldig om me heen? Waarom zou een vrouw geen duidelijke geformuleerde mening kunnen hebben waarnaar geluisterd wordt? Waarom vinden de mannen in mijn omgeving zichzelf toch zo veel interessanter dan de ander? En als ze naar je luisteren krijg je complimentjes omdat je het zo goed doet. Als een klopje op de schoft van de hond omdat hij toch zo goed een stokje op kan halen. En vrouwen luisteren omdat ze gewend zijn om stil te zijn als anderen praten, niet omdat ze perse goed kunnen luisteren.

Tijd voor stilte

Hoewel de taal wat oppervlakkig is, vond ik het boek een ware inspiratie. De zoektocht naar de mogelijkheid om echt bij jezelf te komen spreekt me, bijna uiteraard, zeer aan. Want zijn wij, die ooit verlaten zijn of hebben verlaten, niet allemaal daarnaar op zoek? Naar de kracht om het anders te doen? De valkuilen van een liefdesrelatie te leren zien, het grote gevaar jezelf te verliezen in een relatie? Ik kom er steeds verder mee. Het zoeken naar een vervanging voor E1 is over.

Ik voel mijn krachten toenemen, zelfs tot het niveau waarop ik was voor ik E1 ontmoette en de hele neergang begon. Ja, want dat is waar. Hoewel de relatie een groot feest was, ik veel geleerd en genoten heb, was er ook een gestage en zekere afname van mijn eigen kracht. Kroop ik steeds verder in mijn schulp en liep steeds hoger op mijn tenen. Nu ontstaat met de nieuwe kracht ook rust.

En dan ineens is er het besef en het bijbehorende verdriet dat E1 en ik onze relatie op een heel slechte manier beëindigd hebben. En dan heb ik het even niet over wie de aanstichter is geweest, maar wel hoe het daarna verder is gegaan. We hebben dit ontzettend slecht gedaan. Niet alleen E1, maar ook ik. We zijn respectloos met elkaar omgegaan, allebei in pijn en opperste verwarring en een en al onvermogen om hier iets goeds mee te doen. Wat een zootje.

Het blijft maar doorgaan, elke keer weer ene nieuw gezichtspunt wat me milder maakt over de situatie. En de hoop dat ik het een volgende keer anders kan doen. Misschien dat ik zelfs kan voorkomen dat het overgaat.

We shall see. Eerst maar eens een PNP tegenkomen.

Hoelang mag een relatie duren? Je hoort meer en meer dat relaties een jaar of wat duren, maar over het algemeen niet langer dan 10 jaar, dan is de koek op. Mensen ontwikkelen door, zijn economisch niet meer afhankelijk van een ander en waarom zou je bij een ander blijven als het niet meer leuk is? Want heb je een garantie dat het weer beter zal gaan? Ik vertelde al even over de film A Beautiful Mind en dat de vrouw van Nash niet bij hem weggaat. Haar wordt ergens een keer gevraagd hoe ze dat volhoudt. En dan geeft ze aan dat het soms heel moeilijk is en zwaar. Maar dat ze dan denkt aan haar man en hoe hij was toen ze verliefd werd. En dat ze dan weer anders kan kijken naar hem. En weer van hem houdt. Dat vind ik mooi. Daarin zit een besef van geschiedenis, en van persoonlijk verleden en daar heeft die geschiedenis ook een waarde in het leven. Nu is het zo dat alleen de waarde van het moment geldt, de waan van de dag zogezegd. Misschien is dat de toekomst en is ene levenslange relatie niet meer aan de orde, misschien kan het wel, maar alleen als je jong bent. Heb ik te veel meegemaakt om nog op dergelijke manier in een relatie te stappen. En misschien kan het wel, misschien datik iemand zal tegenkomen met een vergelijkbaar gevoel en besef van tijd, en zonder angst voor (tijdelijke) verandering of somberheid. En met geloof in de toekomst. Mensen die de grote lijn kunnen zien.

Het gaat best goed hoor, daar niet van. Maar er is een gevoeligheid waarvan ik niet weet hoelang die zal blijven. De gevoeligheid bestaat er uit dat ik bij bepaalde situaties, vooral in films want dat is zo lekker identificeerbaar, zwaar geëmotioneerd raak, tot huilens toe. Dus niet gewoon een traantje wegpinken, maar echt huilen. De situaties zijn niet de situaties waarin ik herken hoe mijn relatie over is gegaan, maar juist de situaties waarin iemand kiest bij de ander te blijven, ondanks zwaar weer. Dat kwam ik tegen bij de film, A Beautiful Mind. Ik keek die film nog eens, niet omdat ik zin had om te huilen, maar om het idee dat hij neergelegd heeft en waarvoor hij uiteindelijk de nobelprijs heeft gewonnen. Dat idee staat namelijk lijnrecht tegenover het idee dat Ayn Rand, waarover ik eerder al schreef, propageert en wat in dezelfde tijd, de jaren 50, is gevormd. Staat zij namelijk aan de basis van de gedachtegang van het neo-liberalisme en de gedachte dat je alleen hoeft te denken aan wat het beste is voor jou, het idee van Nash is dus juist dat wat het beste is voor jou én de groep, het beste is voor iedereen. Goed, de tranen kwamen er dus gratis bij.

En dan voel ik me weer alleen, en lijkt het wel of ik eenzelfde soort demonen moet bevechten als Nash, maar dan zonder bijna tastbare entiteiten en zonder zijn geniale brein. En dat ik oude zinnetjes als dat ik het (?) niet waard zou zijn, aan moet kijken en los moet laten. Simpel en alleen omdat ze niet waar zijn. Pas als ik ze recht aankijk kan ik ze de macht doe verliezen, want dan zie ik ze voor wat ze zijn: Loze woorden. Mogelijk ooit door iemand gevormd tegen mij, geen idee. Ik wil daar ook niet te zwaar over nadenken, daar kom ik niet uit. En bovendien geef ik dan de woorden te veel macht. Want ze zijn niet waar, nooit geweest. Het fijn om weer even te schrijven. Ik was van plan om te schrijven dat ik maar ga studeren vanavond, om mijn aandacht ergens anders op te richten, maar schrijvend er achter komen dat die woorden er zijn, erkennend dat de dingen zijn zoals ze zijn voor me is eigenlijk veel prettiger. En dan kan ik altijd nog even wat gaan lezen in een coachingsboek.