De Gelukkige Single

En dan ineens is er het besef en het bijbehorende verdriet dat E1 en ik onze relatie op een heel slechte manier beëindigd hebben. En dan heb ik het even niet over wie de aanstichter is geweest, maar wel hoe het daarna verder is gegaan. We hebben dit ontzettend slecht gedaan. Niet alleen E1, maar ook ik. We zijn respectloos met elkaar omgegaan, allebei in pijn en opperste verwarring en een en al onvermogen om hier iets goeds mee te doen. Wat een zootje.

Het blijft maar doorgaan, elke keer weer ene nieuw gezichtspunt wat me milder maakt over de situatie. En de hoop dat ik het een volgende keer anders kan doen. Misschien dat ik zelfs kan voorkomen dat het overgaat.

We shall see. Eerst maar eens een PNP tegenkomen.

Hoelang mag een relatie duren? Je hoort meer en meer dat relaties een jaar of wat duren, maar over het algemeen niet langer dan 10 jaar, dan is de koek op. Mensen ontwikkelen door, zijn economisch niet meer afhankelijk van een ander en waarom zou je bij een ander blijven als het niet meer leuk is? Want heb je een garantie dat het weer beter zal gaan? Ik vertelde al even over de film A Beautiful Mind en dat de vrouw van Nash niet bij hem weggaat. Haar wordt ergens een keer gevraagd hoe ze dat volhoudt. En dan geeft ze aan dat het soms heel moeilijk is en zwaar. Maar dat ze dan denkt aan haar man en hoe hij was toen ze verliefd werd. En dat ze dan weer anders kan kijken naar hem. En weer van hem houdt. Dat vind ik mooi. Daarin zit een besef van geschiedenis, en van persoonlijk verleden en daar heeft die geschiedenis ook een waarde in het leven. Nu is het zo dat alleen de waarde van het moment geldt, de waan van de dag zogezegd. Misschien is dat de toekomst en is ene levenslange relatie niet meer aan de orde, misschien kan het wel, maar alleen als je jong bent. Heb ik te veel meegemaakt om nog op dergelijke manier in een relatie te stappen. En misschien kan het wel, misschien datik iemand zal tegenkomen met een vergelijkbaar gevoel en besef van tijd, en zonder angst voor (tijdelijke) verandering of somberheid. En met geloof in de toekomst. Mensen die de grote lijn kunnen zien.

Het gaat best goed hoor, daar niet van. Maar er is een gevoeligheid waarvan ik niet weet hoelang die zal blijven. De gevoeligheid bestaat er uit dat ik bij bepaalde situaties, vooral in films want dat is zo lekker identificeerbaar, zwaar geëmotioneerd raak, tot huilens toe. Dus niet gewoon een traantje wegpinken, maar echt huilen. De situaties zijn niet de situaties waarin ik herken hoe mijn relatie over is gegaan, maar juist de situaties waarin iemand kiest bij de ander te blijven, ondanks zwaar weer. Dat kwam ik tegen bij de film, A Beautiful Mind. Ik keek die film nog eens, niet omdat ik zin had om te huilen, maar om het idee dat hij neergelegd heeft en waarvoor hij uiteindelijk de nobelprijs heeft gewonnen. Dat idee staat namelijk lijnrecht tegenover het idee dat Ayn Rand, waarover ik eerder al schreef, propageert en wat in dezelfde tijd, de jaren 50, is gevormd. Staat zij namelijk aan de basis van de gedachtegang van het neo-liberalisme en de gedachte dat je alleen hoeft te denken aan wat het beste is voor jou, het idee van Nash is dus juist dat wat het beste is voor jou én de groep, het beste is voor iedereen. Goed, de tranen kwamen er dus gratis bij.

En dan voel ik me weer alleen, en lijkt het wel of ik eenzelfde soort demonen moet bevechten als Nash, maar dan zonder bijna tastbare entiteiten en zonder zijn geniale brein. En dat ik oude zinnetjes als dat ik het (?) niet waard zou zijn, aan moet kijken en los moet laten. Simpel en alleen omdat ze niet waar zijn. Pas als ik ze recht aankijk kan ik ze de macht doe verliezen, want dan zie ik ze voor wat ze zijn: Loze woorden. Mogelijk ooit door iemand gevormd tegen mij, geen idee. Ik wil daar ook niet te zwaar over nadenken, daar kom ik niet uit. En bovendien geef ik dan de woorden te veel macht. Want ze zijn niet waar, nooit geweest. Het fijn om weer even te schrijven. Ik was van plan om te schrijven dat ik maar ga studeren vanavond, om mijn aandacht ergens anders op te richten, maar schrijvend er achter komen dat die woorden er zijn, erkennend dat de dingen zijn zoals ze zijn voor me is eigenlijk veel prettiger. En dan kan ik altijd nog even wat gaan lezen in een coachingsboek.

Heerlijk, vanmorgen heel vroeg wakker en opgestaan en met ene kop koffie in de krant gedoken. En wat niet heel vaak gebeurt, er stond veel interessants in. Een paar dingen haal ik er even uit.

Allereerst een heel artikel over een nieuw boek dat uit is, van Hans Achterhuis. Over het neoliberalisme, waarvan Ayn Rand, die ik kort geleden pas ontdekte, een van de grondleggers en aanstichtsters is en waarmee Reagan goede sier heeft gemaakt. Het is een stroming die zo zwart-wit stelt dat de marktwerking allesbepalend is dat er totaal voorbij gegaan wordt aan het feit dat er ander krachten in de wereld meespelen die invloed hebben op de vermogens van mensen. Daarnaast gaat de markt helaas niet alleen uit van gewin, want daar is uiteindelijk niets mis mee. Ik wil ook wel meer. Het gaat er natuurlijk om om daarin de balans te vinden tussen eigen gewin en gewin voor anderen. Wat uitgeschakeld zou moeten worden, wat niet kan, of ingetoomd zou moeten worden, maar door wie, is de hebberigheid en de onbeheerstheid. Maar hoe dat te doen? Laat je dat over aan overheidsinstanties, commissies? En wat als ook daar dan weer macht een rol gaat spelen? Wie macht wil is gevoelig voor corruptie. En hoe houd je die grote ego’s buiten de deur? Niet, want het zijn de grote ego’s die dingen voor elkaar krijgen. En die andere, bij voorkeur kleinere, ego’s erbij betrekken.  En met zijn allen spelen ze het spel van markt en controle. En laten ze zich er goed voor betalen.

En een paar pagina’s verder een heel artikel over een van mijn heldenschrijvers. Saramago. Die schrijft prachtige boeken (super aanrader voor beginnende Saramago lezer? “Alle namen”, surrealistisch, Kafkaiaans en met prachtig beschreven absurde situaties), maar is ook fervent aanhanger van Castro en het communisme in het algemeen. Dus eigenlijk het tegenovergestelde van Rand, die totaal anti communisme en collectivisme was. En beide zeggen en schrijven ze zinnige dingen.

Waarom lijkt het dan toch nog steeds een beetje autistisch? Ze verkondigen alleen hun eigen waarheid, en hun hele leven lang is er niet aan hun basishouding, die extreem is, te tornen. Grote schrijversgeesten, maar als mens? En wat zegt dat nou weer over mij, als ik hun bewonder in hun schrijven?

Daar wordt ik nou ongelukkig van. Niet alleen zo sneu dat er veel meerkoeten worden doodgereden, omdat ze zich niet verroeren op het asfalt. Dat asfalt is blijkbaar net iets warmer dan het weiland, en de meerkoeten zijn misschien wat traag door de aanhoudende kou. Feit is dat ze zich niet verroeren als er een auto aankomt, toch de natuurlijke reflex van een vogel. In normale omstandigheden. Ikzelf heb het ook meegemaakt dat ik over mijn weggetje naar huis reed en een groep meerkoeten op de weg tegenkwam. Gelukkig op 1 weghelft waardoor iedereen er nog goed langs kon. Maar wat doe je ’s avonds als je daar rijdt? Je ziet ze echt niet op tijd. En ook hier op de weg zijn er een aantal doodgereden daardoor. Heel triest, maar geen reden om iemand aan te klagen, zoals gebeurt of dreigt te gebeuren, nota bene door de dierenbescherming (misschien toch maar mijn lidmaatschap opzeggen) met een automobilist in Friesland. Hij reed in op en groep meerkoeten, uit onmacht. Gladde weg en een opdoemende groep die je niet verwacht. En wat doe je dan? remmen met gevaar voor eigen leven, of doorrijden. Een verstandig automobilist rijdt door, hoe klote dat ook is. De hetze die meteen op diverse sites daardoor ontstond tegen deze persoon, die overigens zelf meteen aangifte had gedaan! is voor echt een teken dat we met zijn allen behoorlijk doordraaien. Van alles wordt hem/haar naar het hoofd geslingerd, massa woede, zonder ook maar even stil te staan bij wat er gebeurt kan zijn. Nee, liever gaan we direct uit van het slechte. Dat is vooral heel sneu!

Meer en meer wordt me ook duidelijk dat ik allergisch ben kritiekloze bevestiging. Dat verwacht wordt dat je meedoet aan het spel van elkaar vlooien en tevreden stellen. Als ik jou vlooi, moet je mij ook vlooien, dan voelen we ons allebei goed en rustig. Ik ben dan toch bang dat er een hiaat zit in mijn opvoeding. Ik kan het niet en wil het niet. Het is me vreemd en staat me tegen.

Als iemand mij begint te bevestigen in mijn gedrag, zonder dat ik het gevoel heb dat er enige grond voor is dan wantrouw ik dat. Het legt me op dat ik dat fijn moet vinden. Ik vind het een minachting van mijn persoon, en wie mij zo bejegent kan vertrekken. Ik voel dit natuurlijk niet altijd zo sterk als nu, maar de stroming is er wel. En ik reageer er onbewust altijd op. En ik weet ook dat het lastig is om een partner te vinden die dit niet doet. Laat ik maar hopen dat er nog mensen rondlopen die net zo nietsociaal zijn als ik, wars van wat men verwacht.

PNP’s richten zich over het algemeen op de overeenkomsten, die moeten er zijn, anders is er geen liefde mogelijk. Ik voor mij denk dat je begint met liefde, die is er van het begin af aan, of niet. En dat het er dan om gaat om juist het spanningsveld dat de verschillen oproepen te koesteren en te laten bestaan. Er geen oorlog van maken, maar wel het te laten bestaan. Daar spelen zich de interessante stukken van je relatie af. En niet in de knusse bevestigen van elkaar liefde. Dat slaat dood als een biertje op een warme dag, in een vettig glas. Dat wil je toch ook niet?

Het is een prachtig woord, zwalken. Het heeft iets vloeibaars, iets los. Maar niet alleen dat. Er spreekt ook iets richtingloos uit. Zoeken naar waarheen te gaan. Van links naar rechts, een stukje terug en weer verder. Zo voelt mijn beweging op dit moment. De richting wordt wel steeds meer zichtbaar, maar ik ga er nog niet rechtstreeks heen.

Zo voelt het. Ik zwalk tussen mijzelf en mijn patronen. En die geven dus allebei een andere richting aan. De schommelingen zijn zo sterk dat ik er af en toe gewoon zeeziek van ben. Langzaam wordt de nieuwe richting en gestalte zichtbaar. Een mooie, sterke gestalte, maar nu nog onwennig. De gestalte weet zich ook nog vaak aan mijn zichtveld te onttrekken en dan val ik terug in oude patronen, sferen en gedachten. Maar minder sterk, want er is nu ook iets nieuws dat zich niet meer laat wegzetten.

De oude gedachten en sferen? Oud gedrag: Denken voor de ander, over de ander, ga niet weg, houd van mij.Wat moet ik doen om je te behouden? Altijd alert op signalen van vertrek, van terugtrekken van liefde.
Nieuwe gedachten? Wat is mijn gedachte erbij, mijn principe van waaruit ik wil leven? Wat is goed voor mij? Wat klopt? En vandaar uit zoeken naar wat er gezamenlijk is en kan. Waar wil ik heen, en hoe kom ik daar?
Nee, ik wil niet alleen voor mezelf leven, daar gaat het niet om. Maar ik wil ook niet meer leven om een ander niet kwijt te raken. Als een ander niet wil dan doe je er niets aan. En als een ander het niet met mij eens is, ook goed. Stoere woorden.