Heerlijk, vanmorgen heel vroeg wakker en opgestaan en met ene kop koffie in de krant gedoken. En wat niet heel vaak gebeurt, er stond veel interessants in. Een paar dingen haal ik er even uit.

Allereerst een heel artikel over een nieuw boek dat uit is, van Hans Achterhuis. Over het neoliberalisme, waarvan Ayn Rand, die ik kort geleden pas ontdekte, een van de grondleggers en aanstichtsters is en waarmee Reagan goede sier heeft gemaakt. Het is een stroming die zo zwart-wit stelt dat de marktwerking allesbepalend is dat er totaal voorbij gegaan wordt aan het feit dat er ander krachten in de wereld meespelen die invloed hebben op de vermogens van mensen. Daarnaast gaat de markt helaas niet alleen uit van gewin, want daar is uiteindelijk niets mis mee. Ik wil ook wel meer. Het gaat er natuurlijk om om daarin de balans te vinden tussen eigen gewin en gewin voor anderen. Wat uitgeschakeld zou moeten worden, wat niet kan, of ingetoomd zou moeten worden, maar door wie, is de hebberigheid en de onbeheerstheid. Maar hoe dat te doen? Laat je dat over aan overheidsinstanties, commissies? En wat als ook daar dan weer macht een rol gaat spelen? Wie macht wil is gevoelig voor corruptie. En hoe houd je die grote ego’s buiten de deur? Niet, want het zijn de grote ego’s die dingen voor elkaar krijgen. En die andere, bij voorkeur kleinere, ego’s erbij betrekken.  En met zijn allen spelen ze het spel van markt en controle. En laten ze zich er goed voor betalen.

En een paar pagina’s verder een heel artikel over een van mijn heldenschrijvers. Saramago. Die schrijft prachtige boeken (super aanrader voor beginnende Saramago lezer? “Alle namen”, surrealistisch, Kafkaiaans en met prachtig beschreven absurde situaties), maar is ook fervent aanhanger van Castro en het communisme in het algemeen. Dus eigenlijk het tegenovergestelde van Rand, die totaal anti communisme en collectivisme was. En beide zeggen en schrijven ze zinnige dingen.

Waarom lijkt het dan toch nog steeds een beetje autistisch? Ze verkondigen alleen hun eigen waarheid, en hun hele leven lang is er niet aan hun basishouding, die extreem is, te tornen. Grote schrijversgeesten, maar als mens? En wat zegt dat nou weer over mij, als ik hun bewonder in hun schrijven?

Daar wordt ik nou ongelukkig van. Niet alleen zo sneu dat er veel meerkoeten worden doodgereden, omdat ze zich niet verroeren op het asfalt. Dat asfalt is blijkbaar net iets warmer dan het weiland, en de meerkoeten zijn misschien wat traag door de aanhoudende kou. Feit is dat ze zich niet verroeren als er een auto aankomt, toch de natuurlijke reflex van een vogel. In normale omstandigheden. Ikzelf heb het ook meegemaakt dat ik over mijn weggetje naar huis reed en een groep meerkoeten op de weg tegenkwam. Gelukkig op 1 weghelft waardoor iedereen er nog goed langs kon. Maar wat doe je ‘s avonds als je daar rijdt? Je ziet ze echt niet op tijd. En ook hier op de weg zijn er een aantal doodgereden daardoor. Heel triest, maar geen reden om iemand aan te klagen, zoals gebeurt of dreigt te gebeuren, nota bene door de dierenbescherming (misschien toch maar mijn lidmaatschap opzeggen) met een automobilist in Friesland. Hij reed in op en groep meerkoeten, uit onmacht. Gladde weg en een opdoemende groep die je niet verwacht. En wat doe je dan? remmen met gevaar voor eigen leven, of doorrijden. Een verstandig automobilist rijdt door, hoe klote dat ook is. De hetze die meteen op diverse sites daardoor ontstond tegen deze persoon, die overigens zelf meteen aangifte had gedaan! is voor echt een teken dat we met zijn allen behoorlijk doordraaien. Van alles wordt hem/haar naar het hoofd geslingerd, massa woede, zonder ook maar even stil te staan bij wat er gebeurt kan zijn. Nee, liever gaan we direct uit van het slechte. Dat is vooral heel sneu!

Meer en meer wordt me ook duidelijk dat ik allergisch ben kritiekloze bevestiging. Dat verwacht wordt dat je meedoet aan het spel van elkaar vlooien en tevreden stellen. Als ik jou vlooi, moet je mij ook vlooien, dan voelen we ons allebei goed en rustig. Ik ben dan toch bang dat er een hiaat zit in mijn opvoeding. Ik kan het niet en wil het niet. Het is me vreemd en staat me tegen.

Als iemand mij begint te bevestigen in mijn gedrag, zonder dat ik het gevoel heb dat er enige grond voor is dan wantrouw ik dat. Het legt me op dat ik dat fijn moet vinden. Ik vind het een minachting van mijn persoon, en wie mij zo bejegent kan vertrekken. Ik voel dit natuurlijk niet altijd zo sterk als nu, maar de stroming is er wel. En ik reageer er onbewust altijd op. En ik weet ook dat het lastig is om een partner te vinden die dit niet doet. Laat ik maar hopen dat er nog mensen rondlopen die net zo nietsociaal zijn als ik, wars van wat men verwacht.

PNP’s richten zich over het algemeen op de overeenkomsten, die moeten er zijn, anders is er geen liefde mogelijk. Ik voor mij denk dat je begint met liefde, die is er van het begin af aan, of niet. En dat het er dan om gaat om juist het spanningsveld dat de verschillen oproepen te koesteren en te laten bestaan. Er geen oorlog van maken, maar wel het te laten bestaan. Daar spelen zich de interessante stukken van je relatie af. En niet in de knusse bevestigen van elkaar liefde. Dat slaat dood als een biertje op een warme dag, in een vettig glas. Dat wil je toch ook niet?

Het is belangrijk om goed te zien. Het is goed om te zien wat er gebeurt in contacten met mensen, je bewust te zijn hoe het gedrag van de ander is, je eigen gedrag. Maar misschien is nog wel belangrijker wat je doet met wat je ziet. Welk belang hecht je aan wat je ziet. Moet je ook altijd alles zien? Moet je er ook altijd iets van zeggen, iets mee doen? Ik denk van niet. Ik durf te zeggen dat ik veel zie, maar vaak doe ik er niets mee, vind ik het niet belangrijk genoeg om er iets mee te doen. Misschien heeft dat  te maken met mezelf niet voldoende laten zien in een relatie. Maar misschien heeft het ook wel te maken met wat je toe kunt laten van een ander. Mag de ander zijn zoals die is, vind je dat die ander anders zou moeten zijn om te passen in jouw ideaalplaatje. Zoek je in de ander altijd naar de ideale persoon, die 100% past? Dan zie je alles en doe je er ook altijd iets mee. En dan zal een ander niet snel kunnen voldoen aan wat je zoekt.

Ik ben er wel blij mee dat ik dingen kan laten. Als iemand dingen anders doet dan ik, prima. Zolang ik ook maar de dingen op mijn manier kan doen. De tijd zal dan leren hoe je naar elkaar kan groeien.

Nu de hond definitief naar E1 is kom ik niet meer veel in beweging. Nu vind ik dat met dit weer op zich niet erg, ik zit toch wel liever bij de kachel, maar ik weet ook wel dat ik me beter voel als ik wel; weer iets ga doen. Dus ik heb me ingeschreven bij de fitnessschool. Ik kan daar dan eens per week me helemaal uitleven. Mijn spieren ene beetje in conditie houden, mijn conditie op peil houden en dan ook nog een groepsles meedoen. En daarna natuurlijk even lekker in de sauna. En o ja, niet te vergeten onder de zonnebank om de winterwitheid wat te verzachten.

Verder ben ik niet rouwig om het vertrek van de hond. Echt, het is een leuk beest, als hij er toch is, maar ik ben nou eenmaal niet zo’n hondenmens. Een dier dat me steeds in de gaten houdt, want misschien komt er wel eten, of misschien gaan we wel lekker naar buiten. Nee, liever heb ik mijn katten. Die verwachten ook wel eten, maar kunnen zich verder heel goed zelf vermaken. Meestal, want ook zij willen nog wel eens blijven wurmen om op schoot te komen, als ik daar helemaal geen zin in heb. Van hun kan ik het hebben als ze eens een keer wat lopen te zieken.

Misschien moet ik ook bij het zoeken naar een partner meer letten op de eigenschappen van afhankelijkheid en claimgedrag binnen de relatie. Een te grote vraag om steeds maar aandacht werkt niet. Een tijdje is dat leuk, in de verliefdheid, maar ik moet ook het gevoel hebben dat ik daarin mijn eigen gang kan gaan. En ook af en toe de ander figuurlijk mag wegsturen omdat ik even op mezelf wil zijn, de ander even niet in mijn directe sfeer wil hebben, gewoon omdat ik zo in elkaar zit en niet omdat ik niet van de ander houd. Een hond is braaf maar blijft je slaafs aankijken, een kat kan dan een beetje chagrijnig reageren maar gaat vervolgens zijn eigen gang. Die laatste heeft dan toch mijn voorkeur. De eerste roept mijn schuldgevoel op, de ander geeft me ruimte.