E1 heeft aangegeven dat ze minder kan bijdragen in de vaste lasten. Dat is uiteraard slecht nieuws. Maar we hadden altijd de afspraak dat we naar rato bijdragen. Als dus in inkomen iets verandert verandert ook de verdeling van inbreng. Voor mij dus logisch dat E1 dan minder bijdraagt. Mensen om me heen hadden daar vraagtekens bij, ik niet. Toch ging ik daar over nadenken. Want iets klopt er natuurlijk niet.

De afspraak over verdeling maak je als je gelukkig samen bent, en ook veranderingen samen bespreekt.
Als iemand voor minder uren wordt aangesteld, overmacht dus, dan is het logisch denk ik, ook nu na de scheiding, dat diegene minder kan bijdragen. Dat zou lullig zijn voor mij, want dat scheelt me toch wat op mijn besteedbaar inkomen, maar dan is het voor mij gewoon pech. Maar, wat ik me ook kan zijn is dat E1 kiest voor ander werk, of minder uren werk en dus minder inkomen. En dan is het voor mij een ander verhaal. We hebben beide de verantwoordelijkheid nog voor dit huis en dan kan de een wel eenzijdig beslissen om minder te gaan verdienen om zo bijvoorbeeld meer tijd te hebben voor de partner, of voor opleiding ofzo, maar dat zou dan toch los staan van de verplichting die er nog staat. We hebben daar nooit iets over vastgelegd, en dus is het afwachten hoe E1 hierop reageert.

Voor mij voelt het goed dat ik hierover een mail heb gestuurd, dat ik er bepaalde gedachten over heb en die volg. Zonder wrok of heftige emoties. Afhankelijk van de reactie van E1 zal ik verder kijken. Ik voel me er sterk in, heb een en ander doordacht en voel me sterk in mijn standpunt.

De dingen die ik wil leren en tegenkomen kan ik alleen leren in relatie met een ander, dus ik zal zeker op open blijven staan voor een relatie. Elke keer een stapje verder op mijn weg naar gelijkwaardigheid. Is het niet met E2, dan is het met een ander. Niet nu, niet morgen, maar een nieuwe relatie zal er zijn.

Als het gebeurt zal ik sterker bij mezelf blijven en daarmee duidelijk mezelf laten zien. Zal ik meer met mijn eigen leven bezig blijven en op die manier iets te laten zien. Zal ik eerder onderkennen wanneer de ander niet van mij kan houden zoals ik ben. En zal ik dat op een andere manier ter sprake brengen.

Wat een bar en boos weer is het. Ik raak hier op het platteland redelijk geïsoleerd.Met de auto kan ik vandaag niet weg en buiten zijn is sowieso niet een pretje. Mijn huis verwarm ik bijna helemaal op hout, en dat moet ook aangesleept worden uit de tuin. Maar al met al heeft het ook wel wat. Dat niet alles maakbaar is en van te voren te bedenken en al helemaal niet allemaal te voorkomen is.

Het leven bestaat voor een groot deel uit verrassingen, soms leuk en soms klote, en daar mee om te gaan is de kunst van het leven. Sneeuwen we in, dan sneeuwen we in. Verliezen we een partner, dan verliezen we een partner. Maar we hebben ook nog een verwarming, en we hebben ook nog vrienden. Er is altijd wel iets moois te vinden in he leven, als je het wil zien. En alles dat je meemaakt kun je zinvol maken door er dat uit halen wat je verder brengt.

En er komt een moment dat de sneeuw weg is en de kleur groen weer overheerst hier in de omgeving. En er komt ook een moment dat ik iemand tegenkom met wie ik mijn leven wil delen. Oud of nieuw, wie zal het zeggen. Het zal hoe dan ook nieuw zijn, want anders.

Al de tijd sinds de breuk zit ik in een emotionele achtbaan. En daar heb ik ook vaak last van gehad. Want zou het niet veel makkelijker zijn als ik wat meer kon relativeren, als ik wat meer kon accepteren dat de dingen zijn zoals ze zijn, en doorgaan met mijn leven? Ik kon er zelfs ook ene laag zelfbeeld door hebben, wat een watje, een loser, ben ik dat ik dit niet gewoon aan kan. En toch kon ik er niets aan doen. Het leek soms wel dat ik huilde om het huilen, en dat ik niet kon voelen wat er onder zat. En dat voelde weer zo onvolwassen. Tegelijkertijd weet ik ook dat ik juist goed hiermee omga, dat ik het aanga en er niet voor wegloop, dus het wisselde gelukkig wel, maar toch. Ik was niet blij met de emomuts die ik was geworden, of misschien gewoon wel ben.

Hebben jullie je wel eens verdiept in het enneagram? Je kunt met eenvoudige testjes uitdokteren welk type je bent. Je kunt zelfs nog eenvoudiger, aan de hand van je reactie op een situatie, bepalen welk type je bent. Probeer maar eens >>
En, dat verwondert me niet, ikzelf ben de romanticus.  Ik ben daarnaast, bijna even sterk, de loyalist, maar ik zie wel dat de eerste nu op de voorgrond treedt. En het gekke is dat dat me rust geeft. Het is geen raar onvolwassen en kinderlijk gedrag dat ik vertoon het laatste half jaar, het is gedrag dat past bij het type. Daarmee heb ik weer iets in handen waarmee ik verder kan. Het geeft me houvast om te weten wat er speelt. Ik kan nu gaan accepteren dat ik zo blijkbaar ben (in deze fase) en kan juist daardoor meer grip krijgen en doorgaan.

Te weten waar ik op kan letten, wat zijn signalen die er op wijzen dat ik in mijn ‘negatieve’ kant schiet, en wat zijn die kanten, en wat kan ik doen om terug te komen naar mezelf. Mezelf kennende zal ik hier maar een tijdje mee bezig zijn, maar zal er ook zeker een stap mee kunnen zetten. Het is waardevol in het inzicht krijgen van wie je bent en waar je heen wilt en hoe je dat kunt doen. En, toegegeven, het leidt af van het verdriet. Of in ieder geval van de emoties.

Mijn sterke punten (volgens deze site en ik herken het wel):
ik ben origineel, creatief, authentiek, gevoelig – romantisch zelfs – en betrokken
Mijn zwakke punten:
ik kan emotioneel uit balans raken, overgevoelig zijn en overdrijven.
Mijn uitdaging:
bij de feiten blijven, relativeren en zaken in de juiste proporties zien en doelen stellen.

Uit mezelf vliegen is iets dat me makkelijk afgaat. En de spirituelen onder ons zullen dat dan misschien nastreven, ik ben er niet blij mee. Laat mij maar lekker in mijn lijf, dicht bij mezelf blijven. Dan weet ik tenminste waar ik sta. Maar, zoals gezegd, ik ben daar niet zo goed in. Als ik iemand vertel over de PNP, en ik vertel nogal makkelijk aan mensen, dan schiet ik weer alle kanten op. En dat betekent onrust! Dat is wat ik niet wil, en waar ik voor waken wil.

Ook bij de hapto gebeurt me dat en natuurlijk is dat dan een mooi puntje om aan te werken. De onrust is dat wat ik voel als ik in mijn hoofd terecht kom. Dus ze gaat me naar beneden, mijn lijf in, verleiden. En nee, natuurlijk niet op die manier, beroepsmatig. En dan kom ik tot een leuk inzicht. Als zij haar hand op mijn been legt dan heb ik de neiging om het contact te leggen door er met mijn aandacht heen te gaan. Maar dat is dus niet wat ik moet doen. Wat ik geneigd ben te doen is daar naar toe gaan waar de ‘actie’ is. En dat is niet de manier. En dat heb ik toch nou, pak’m beet, 30 jaar gedacht. Leer je dat niet op allerlei cursussen als yoga en bewustzijn? Ga er met je aandacht heen.
Zij zullen toch niet gek zijn met zijn allen? Dus waarschijnlijker is dat ik het verkeerd heb ingevuld. Ik moet namelijk niet met mijn aandacht daar heen waar ik geraakt wordt. Ik moet juist bij mezelf blijven en ervaren wat er gebeurt! Wat een openbaring jongens! En wat een rust geeft dat! Want steeds met mijn aadacht daarheen gaan waar de actie is dat kost bergen energie. En heeft ook nog jujist het tegenovergestelde effect. In plaats van contact maken schep ik afstand. In plaats van toe te laten sluit ik af. Nu nog even toepassen met de PNP, kleinigheidje hou je altijd.