De Gelukkige Single

Al maanden schrijf ik mijn stukken en word ik door een aantal mensen trouw gevolgd hierin.
Al die tijd heb ik zorgvuldig vermeden me uit te spreken waar het om draaide om persoonlijk voornaamwoorden over de Ex.
Als om aan te tonen dat het voor het proces niet uitmaakt waar je focus ligt heb ik wel bewust steeds onder de oppervlakte gelaten of mijn E1 en E2 een man dan wel een vrouw is. Nu is dat proces toch wel een heel end gelopen en ik voel dat ik de ruimte zoek om me ook hier gewoon uit te spreken, niet meer omzichtig mijn zinnen op te bouwen, maar gewoon rechtstreeks het te kunnen hebben over al het vrouwelijk schoon dat, al dan niet aantrekkelijk voor mij, aan mijn oog voorbij trekt. Dus lieve mensen, of je het al had geraden, of dat het als een schok komt, of dat dat je eerste gedachte is: Boeie!, mijn exen zijn vrouw. Op een enkele man in een duister verleden na.

Ik kan hierbij meteen aangeven dat ik niet gek ben op Vrouwen, ook niet op mannen. Eigenlijk ben ik niet gek op de mensheid als zodanig. De meeste mensen zijn vervelend. Ik pik de krenten uit de pap en ga met hen om die waarachtig in het leven proberen te staan. En soms wordt ik dan verliefd, en dat is dan altijd een vrouw.

So be it!

En we gaan door zoals we gewend zijn, klagend, lachend en altijd zoekend naar de juiste woorden.

Het is lastig, nee bijna onmogelijk voor mij, om op dit moment al  mild te kijken naar wat E. deed. Als je veel van iemand houdt dan wil je dat die ander gelukkig is. Ik kan je zeggen dat ik zo ver nog niet ben. Ik zit nog midden in de wraak, wil helemaal niet dat zij gelukkig is terwijl ik me miserabel voel. En toch voel ik dat het daar heen gaat/moet. En dan niet dat ik iets met E. moet nog. Vriendschap of wat dan ook zit niet gekoppeld aan mildheid. Vriendschap is ene keuze.
Mildheid komt met de afstand. Begrip en onvermijdelijkheid van wat er gebeurt door hoe E. in elkaar steekt. Interessant is dan dat het blijkbaar zo is dat iemand die 100% afhankelijk is, en zich daarmee dus onder de ander stelt zich heel wiebelig gaat voelen als de positie (tijdelijk) wordt omgedraaid. Dat voelt onveilig en kan betekenen dat diegene op zoek gaat naar de veilige positie, eventueel met een ander. En dat is gebeurt. E. komt iemand tegen waarbij de afhankelijkheid terug komt. Veilig. De ander neemt lekker veel initiatief. Dat ontslaat E. van de verantwoordelijkheid om de kar even te trekken. En weer in veilige positie te genieten van het leven. Comfortabel en eenvoudig.

Als ik dit bedenk dan kan ik al milder kijken. Want het ontslaat mij ook weer van een schuld die ik kan voelen, en de loser die ik me kan voelen. Het ligt gewoon niet aan mij dat E. is vertrokken.

Waar de stem gebruikt wordt vloeien de emoties. Sinds ik mensen zingen bezig ben merk ik dat. Niet zozeer in het begin, omdat er toen nog van alles door mijn lijf raasde, maar nu ga ik dat merken. In de zangles waar ik de intimiteit van zang ontdek. Zingen voor de juf is spannend en kwetsbaar. En hoe goed lukt het dan om vanuit je gevoel te gaan zingen. Eerst in je gevoel te gaan zitten en dan te gaan zingen, en er niet op letten hoe dat er dan uitkomt? Want na dit weekend stemexpressie kan ik je vertellen dat er dan in eerste instantie niet veel klank uitkomt. de toon is zo klein en kwetsbaar. Maar dan, als je dan doorgaat komt de klank. En dan hoor je het verschil tussen die klank en de klank die je maakt als je alleen op techniek gaat. Je begint aan zo’n weekend, met 15 anderen, en ziet wie er meedoen. Je kan dan in het begin denken: Wat doen die mensen in godsnaam op een workshop stemexpressie? Maar als het weekend dan bijna voorbij is dan heb je zo veel gezien. Dan heb je gezien dat iedereen zich wil laten raken. En dat we daar allemaal onze stem in willen laten horen. Iedereen met zijn eigen verhaal. M. die de workshop leidt is zo waanzinnig goed, hij weet dingen te laten gebeuren. Is niet bang voor wat er los komt. En dus komt het los. Bij iedereen die hij aanraakt.
Ik heb een absolute stap gezet op mijn weg.

En dan ineens verschijnt daar weer een PNP.
Alsof ik nog niet voldoende verwarring had. Op mijn inschrijving op een datingsite wordt gereageerd. Aangenaam verrast, het profiel van diegene was mij ook al opgevallen maar de PNP is 10 jaar jonger en daar ben ik erg huiverig voor. Maar toen werd ik dus zelf benaderd. Om een kort verhaal kort te houden; even was er een leuke spanning, een die een belofte in kan houden. De mailtjes heen en weer, gevolgd door een lang telefoongesprek. De spanning bouwt zich op, leuk, lekker, en de afspraak om elkaar te ontmoeten is gemaakt. Maar na het telefoontje gaat de opbouw door en mijn lijf gaat te heftig reageren, de wond open en bloot en kwetsbaar, de onrust is terug en ik voel dat ik/mijn lijf dit nog niet aan kan. Mijn lijf voelt weer breekbaar, broos.
Ik heb meer tijd nodig om rust te vinden hierin.  Het verhaal blijft kort, de afspraak is afgezegd.

Bij het worden verlaten hoort natuurlijk het gemis aan de liefde. Je ontving jaren lang, tot de laatste dag zelfs, liefde van de ander. Dagelijkse uitingen van die liefde. Een kus, een knuffel, lepeltje lepeltje elke dag nog, bellen, mailen, samen, samen, samen. Dat alleen al voelt als een afschuwelijke amputatie als dat er allemaal ineens niet meer is, dat dat zomaar ineens aan een ander wordt gegeven door E.
Maar er is meer aan de hand. Het is niet alleen wat ontvangen werd, maar ook wat ikzelf kon geven. Ook dat valt plotsklaps weg. Ik heb liefde te geven maar niemand die het ontvangen kan. Of in ieder geval niet meer die ene. Die is weg en ontvangt van een ander. En liefde geven aan anderen? Dat kan tot op zekere hoogte. Ik kan niet met een willekeurige passant lepeltjelepeltje gaan, en de kus is ook maar beperkt mogelijk en wordt over het algemeen op de wang te gegeven.
Dus de dieren in huis krijgen nu mijn teveel over zich heen. Meer van mijn aandacht gaat naar hen. Helaas ook deel van mijn frustratie, maar daarover een ander keer. Zij gedijen er wel op. Om te zeggen dat ze er misbruik van maken is te veel gezegd, maar ze weten wel dat ze niet vaak vergeefs langskomen voor een aai of een kroel.

Ik ben nog lang geen gelukkige single. En ik weet het niet hoor, maar misschien wordt ik dit ook wel nooit. Een liefdesrelatie zie ik als zingevend in het leven. Als mensen aangeven dat ze een relatie als aanvulling en niet als invulling zien dan klinkt dat altijd heel erg van deze tijd en deels kan ik het ook wel navoelen. Maar tegelijktijd vult een relatie wel degelijk iets in bij mij. Het geeft zin aan het alledaagse van mijn bestaan. Een liefdesrelatie als bodem voor mijn bestaan, als uitgangspunt voor mijn bewegingen.

(meer…)

Lucia Rijke

Als je inspiratie nodig hebt op je pad dan is de documentaire die Lucia Rijke maakte over haar zoektocht naar liefde een absolute aanrader. Ze spreekt met een aantal bekende en onbekende Nederlanders over het onderwerp op een respectvolle en kwetsbare manier.
De uitzending is te vinden bij Uitzendinggemist