De Gelukkige Single

Lastig. Het gaat nu niet meer alleen over mij, maar over 2 mensen. We zetten stappen en komen dichter bij elkaar. Dat betekent dat wat er in mij gebeurt op dit moment ook veelal met de (P)NP  te maken heeft en daarover te schrijven vind ik lastig. Want als ik over mezelf schrijf moet ik dat natuurlijk zelf weten, dat zijn mijn gevoelens en processen. Maar een ander hierin te betrekken kan ik niet. Ik kom wel tegen dat ik minder goed bij mezelf kan blijven, de aandacht is ook op een ander gericht. En wat er bij mij speelt gaat weer over ander zaken dan het singleschap. En dat heeft weer geen plaats hier op deze weblog. Ik ben dus bang dat ik niet zoveel zal schrijven de komende tijd. Het dagelijkse zal er zeker van af zijn.

Het heeft veel voor me betekend om wat er in me speelt op te schrijven en zodoende wat afstand tot de emoties te krijgen en wat meer zicht op mijn gevoelens. Ik ben ook blij dat er mensen zijn die daar iets aan hadden voor hun eigen proces en wie weet blijft die functie wel van deze weblog.

Weer een zondagse rust. Helaas met veel, heel veel regen hier. Hoe lang blijft een mens twijfelen voordat de stap gezet wordt en de relatie begonnen? Ik heb het volgens mij ook al eens eerder genoemd. Zal ik voelen wanneer het wel of niet iets wordt, wanneer de verkennende fase voorbij is? Wat ik wel weet is dat dit nu nog niet het geval is. Ik kom zoveel tegen, bij mezelf en bij de ander waarover ik me onzeker en onrustig voel. Zijn het tekenen dat het niet klopt of is het gewoon zo dat ik nu al dingen tegen kom waaraan ik zal moeten wennen. Dat de compromissen al moeten worden gesloten, het inleveren al begint? Mijn twijfel is er regelmatig. Is dat slecht? Wat een watje ben ik toch, een puber op liefdespad voel ik me. Waarom kan ik geen zelfverzekerde vrouw van de wereld zijn die dit gewoon doet? Wat is er nog veel te leren!

Wanneer en waardoor kan een mens zekerder worden? Hoeveel moet er kloppen tussen twee mensen? Hoe ga je om met verschillen? Ik wilde het en krijg het, in de overtreffende trap.

Ik moet bekennen dat het lastiger wordt om me hier te houden aan het onderzoek naar de mogelijkheden van gelukkig zijn als single. Ik ben zo gewend geraakt aan de plaatsingen dat ik me bijna schuldig voel als de kans dreigt dat ik een dag oversla met schrijven. Maar het schrijven om het schrijven is natuurlijk ook niet waar ik op zit te wachten en hen die dit lezen natuurlijk ook niet.
Want de akkefietjes die ik nu tegenkomen met de (P)NP hebben niets te maken met single-schap, al kan ik door een akkefietje wel gewezen worden op de staat van single-schap die ik natuurlijk nog niet echt heb verlaten. Want we hebben nog niets, en ik heb het vermoeden dat dit ook best even kan duren.

Al eerder kwam deze tegenstelling ter sprake. Ook nu weer. Tijdens de opleiding komt dit thema weer naar boven. Ik ben zo sterk geneigd om te reageren op de vorm van een boodschap dat de boodschap zelf nauwelijks gehoord wordt door me. Als iemand iets op mij heeft aan te merken vooral, zal ik uit een soort van zelfbescherming eerder ingaan op de vorm dan op de inhoud. Eigenlijk heel irritant, want voor de ander geeft dit een gevoel dat hij/zij niet gehoord wordt. Hoe sterk is de reflex? In ieder geval nu zo sterk dat ik niet in de gate heb dat ik het doe, en geheel in mijn recht denk te staan door te reageren zoals ik doe. En eerlijk gezegd denk ik dat ik er behoorlijk goed in ben. De ander af te leiden van mijn onvermogen te reageren op kritiek. Alhoelwel; ik kan wel reageren op kritiek die in een goede vorm van feedback wordt gegeven. Dus ik hoef het niet geheel en al mezelf te verwijten. Maar om er uiteindelijk wel iets van te leren is het misschien beter van wel om mijn eigen onvermogen onder ogen te zien. Want gaf ik in een eerder stukje hierover aan dat ik wel ruzie wil kunnen maken in de volgende relatie, dat is dus misschien dichterbij dan ik had verwacht. En ook dat ik dit nu ook in een leerdoel van de coaching tegenkom.

Vandaag zie ik de (P)NP weer, na een week lang alleen maar bellen. Er kan veel gezegd worden in telefoongesprekken maar toch is het niet te vergelijken met een ontmoeting. Elkaar weer zien en in de ogen kunnen kijken. Als ik er straks met de auto heen rijdt en in de buurt kom dan zullen mijn knieën wel weer gaan knikken, mijn hart bonzen in mijn keel en mijn gedachten alle kanten opschieten. Het is nu dat ik de omgeving van de (P)NP zal zien. Zal ik me er op mijn gemak voelen?
Maar zover is het nog niet. Nu, zondagochtend kwart voor 7, voel ik me nog krachtig en zeker van mijn zaak. Ik ga er gewoon heen en zal wel zien. Lekker stoer.

Ja. En nu? Dat is de volgende vraag. Wat ik weet is dat ik steeds terug moet naar wat een aantal van jullie me ook al meegaven. Geniet ervan, van het moment, van het nu. Wat de toekomst brengt komt vanzelf. Ik hoef geen beren op de weg te bedenken, die komen vanzelf. Wat ik al wel merk is dat ik onrustig vaarwater terecht ben gekomen, terwijl ik net een beetje rust begon te voelen in mijn leven na E. Dat ik mezelf wel eens afvraag of ik wel geschikt ben voor een relatie. En hoe belangrijk het dus is om steeds weer terug moet naar mezelf. Goed dat ik nog bezig ben met de haptotherapie, dat kan me daar wel goed bij helpen denk ik zo. Want eerlijk, de valkuil van voldoen is groot en gapend. En ik stap er telkens in. Wat een zelfbeeld he? Ik weet het. En ik weet dat het niet nodig is, maar het zit diep. Misschien is het ook daarom wel belangrijk om te blijven schrijven. Want een relatie is niet zaligmakend. Het is niet zo dat stelletjes gelukkig zijn en alleenstaanden niet (he! Wat zeg ik nu?!)). Ik denk dat ik daar iets anders mee bedoel. Geluk zit in jezelf, ongeluk ook. En dat neem je overal mee naartoe en het maakt niet uit of je in een relatie zit of niet. Zou ik er dan op uitkomen dat een single wél gelukkig kan zijn? Of ligt het aan de definitie? Daar moet ik nog even verder over nadenken geloof ik.

De emoties gieren door mijn lijf. Het blijft spannend. Ik weet niet wat te doen, en voel me alsof ik voor het eerst iemand zo dichtbij laat komen. De hele dag verloopt in beminnelijke afstand. We werken wat en kletsen wat. En we draaien om de hete brij. Mijn lijf voelt als een gespannen snaar, te strak om goed te functioneren. Maar toch voelt het goed, daaronder. De wekenlange korte nachten breken me nu op en het enige dat ik wil is slapen, echt. En we slapen samen. Hoe goed voelt het om weer naast iemand te slapen, iemand vast te houden en gewoon te slapen. De eerste kus volgt pas in de ochtend. En we slapen verder. Het is jaren geleden dat ik zo lang sliep, maar we worden pas om 11 uur wakker. Het voelt goed en heel kwetsbaar. En ook dat voelt weer goed. Het is wat het is. En heel langzaam gaan we een verbinding aan. Allebei met ons verleden en allebei met uitzicht op iets moois.