En dan is alles weer licht en vrolijk. De PNP heeft gebeld, was erg druk geweest en daarnaast ook reagerend op onze gedachte elkaar niet steeds maar zomaar te bellen. Was ik meteen weer in de onzekerheid gestort, terwijl we dit gewoon hadden afgesproken! Zucht, was ik gewoon vergeten, of had me niet gerealiseerd wat dit in zou houden. PNP wilde wel maar hield zich in, zucht. Ik moet toch goed opletten met wat ik wil en wat ik niet wil, want ik krijg het gewoon. Heerlijk hoe mijn lijf meteen weer ontspant, en hoe gespannen het dus was geraakt de afgelopen dagen. Nee, echt stabiel sta ik nog niet in het leven. Het effect van de slopersbal en de orkaan en welke beeldspraak die ik ook gebruikte eerder, is nog steeds voelbaar.

Het weekend ging PNP naar een goede, oude vriendin. Dus ik verwacht geen telefoon. En ik moet zeggen het voelt goed om even weer bij mezelf uit te komen. Op een prachtige nieuwe plek gewandeld met de hond, zo mooi in de mist, met de zon er af en toe doorheen, de ganzen horen en niet zien. Zo mooi dat ik wel kon huilen, en ook deed. De mist verborg me. En het besef dat ik hier nog niet weg wil. Ik woon hier nu 2 jaar en raak nog steeds meer gehecht aan de plek. Er zijn nog plekken te ontdekken, mensen te leren kennen, dingen te doen. Dat voel ik heel duidelijk. Ik raak meer aan vrouwelijkheid en vrolijkheid. Ik voel de verandering in me voltrekken, maar heb geen idee waarheen het gaat. Alleen weet ik dat ik hier nog blijven moet. En dat ontroert me zwaar. Dat ik zo duidelijk kan voelen wat goed voor me is. En ook voelt de PNP goed. Het voelt goed om te kijken waarheen dat gaat. Als de PNP nog terug belt. Want ik stel me zo voor dat een weekend met een goede vriendin ook de ontmoeting met mij wordt besproken. En ik zo’n weekend kan heel betekenisvol zijn in hoe je ergens in staat. En ja, ik weet dat ik nu iets invul, maar het kan wel heel goed zo werken. Dat betekent voor mij dat als er vanavond nog gebeld wordt dit iets zegt. Ik heb geen invloed op wat de PNP wil, alleen over mezelf kan ik iets zeggen.
En ik ben er niet eens onrustig onder, heel bijzonder. Geen idee hoe dat zal zijn over e3en paar uur.

Wie dan leeft die dan zorgt, nietwaar?

En dan meteen er achter aan lijkt wel, die twijfel. Omdat alles nog zo kwetsbaar is ben ik overgevoelig voor veranderende situaties. Zo krijg ik na een paar oppervlakkige gesprekjes met PNP meteen het gevoel dat het nergens over gaat. En ik doe daar zelf even hard aan mee.  Ook steeds weer het besef van de verschillende werelden. PNP hockeyt (ik weet niet eens hoe ik het schrijven moet!) en eindigt daar met bier en bitterballen en ik loop hard.

En de twijfel die ik dan voel brengt me van mijn gevoel af en geeft daardoor onrust. Ik heb nu wel geleerd om terug te gaan naar mezelf en te voelen wat daar dan is. En ik wil het in ieder geval niet door zoiets stoms laten wegebben. Dus ik heb het ter sprake gebracht, net. Ook PNP had wel het gevoel dat we de oppervlakte in stroomden.  We hebben afgesproken niet meer zomaar steeds te bellen. Maar te weten wanneer er even tijd is om rustig te kletsen. En nu voel ik me rete onzeker. Ik ben ongesteld verdrietig. Het voelt gewoon al als een afscheid, terwijl ik het juist nu een kans geef. En ik weet inderdaad niet of het goed uitpakt, maar ik moet dit zo doen. Dicht bij mezelf blijven, onzeker van de uitkomst. Dit is geheel nieuw voor me. De kwetsbaarheid laten zien, en niet weten wat daarvan komt. Ik ben zo bang dat het daardoor weer stopt, ik ben sowieso bang dat het weer stopt.

Is dit de weg naar een verbinding? Goed voelen wat goed is en daarvoor kiezen? En de ander de kans te geven je te leren kennen daarin? In gesprek blijven over wat er toe doet?