De Gelukkige Single

Het is vreemd en aangenaam, na een paar zware dagen, druk met werk en fysiek en emotioneel verwarrend lijkt er weer iets zijn te veranderd. Wat speelde er? Ik ben bezig met zichtbaarheid. En op allerlei fronten kom ik het tegen. Waar ik tegenaan loop, waar het goed gaat, waar ik verval in oude gewoonten. En natuurlijk de grote ex-val. Ergens toch nog weer terugverlangen naar een leven wat ik had.

Tot ik gisteren besloot dat het tijd was om eens naar de sauna te gaan. De grote onrust in mijn lijf, overal pijn, ik dacht dat ik het er niet lang zou uithouden. En wat gebeurt? Ik kan, lijkt wel, eindeloos in de cabine blijven. En bij de opgieting, wanneer iedereen steunt en kreunt, zit ik te genieten en heb nergens last van. De hitte is overweldigend lekker. Want dat was ik nog even vergeten, ik heb het de laatste tijd niet warm kunnen krijgen. Met als toppunt de coachings dag. Ik zat bijna te rillen, maar in ieder geval een soort van innerlijk kippenvel was het. En toen kwam ik terug van de sauna en ik voelde me echt herboren, dat gebeurt me zelden. Ik bedoel, de sauna is altijd wel lekker, maar met zoveel effect? Zelden. Misschien heb ik het 1 of 2 keer eerder meegemaakt. De spanning is uit mijn lijf. En vandaag voel ik me goed. Mijn gevoel naar E1 is zelfs oke. Ik kom er dichter bij dat ik een ontmoeting aan zou kunnen. Niet dat ik er om zou vragen, dat niet. Of zelfs dat het echt zou gebeuren. Het is meer een innerlijk weten.

Het gaat dus weer goed. Voor de opleiding wordt ik nu zelf ook gecoacht en dat is ook goed, ook daar komen weer dingen aan bod die ook in de relatie speelden. Het leren daarover gaat nog steeds door.

Ik ben weer opgeladen

Vanmorgen werd het me duidelijk dat ik E1 even heel sterk mis. Droomde van E2 en de kans op herstel, maar het verdriet en de tranen gingen om E1. He was duidelijk. Zelfs even het verlangen terug naar de oude tijd, wetend dat die niet terugkomen. En het is niet erg dit te voelen, het hoort erbij, het gaat over. Eronder zit een gevoel van niks, van leegte en saaiheid. Verveling is de ergste vorm nu. Behoefte aan beweging, en dan niet letterlijk want die krijg ik wel. Nee, behoefte aan beweging van het hart, aan zelfverkozen onrust en verliefdheid.

Op de een of ander manier wordt ik toch wel regelmatig benaderd, maar steeds door mensen die zo ver weg wonen. E2 was op 2 uur rijden, dat is goed te doen, maar nu dan. Iemand die op zeker 3 uur rijden woont. Dat zijn geen grappen meer, toch? Ik ben er dan ook huiverig voor om het contact door te zetten. Want ik weet ook, eenmaal verliefd is er geen houden aan. Maar het lijkt er op dat ik daar nu even geen zin in heb. Denk ik nog te intens aan E2, mis ik het contact nog? Misschien maar gewoon even laten lopen zoals het loopt en alleen mailcontact met mensen hebben. Voel me weemoedig en een beetje leeg, beetje agressief ook, geen idee waar dat nu zo om de hoek komt kijken. De emoties blijven komen, maar ik heb minder zin om er naar te kijken. Beetje destructief ook. Had ik laatst toch een gezellig mailcontact, maak ik het kapot door overtrokken te reageren op iets redelijk onschuldigs, per mail. En daar voel ik me ook k** over. Voel ik me slecht en verdrietig en alleen.

Doet me een beetje denken aan de liefde die wordt beschreven in het boek dat ik nu lees. Ayn Rand, De eeuwige bron. Het boek is minder zoetsappig dan de titel doet vermoeden, en gaat om een groots en meeslepende liefde waarbij ze allebei liever niet voor de ander kiest, vanwege het gegeven dat je als je kiest voor elkaar elkaar toch gaat beknotten, dat je je gaat aanpassen. Dat willen ze niet. Ze willen het zuiver houden en dat houdt in dat ze elkaar eerder kwetsen dan liefhebben. Is de liefde zoals wij die kennen altijd een soort van gevoelscompromis? Omdat we bang zijn om alleen te zijn? Of omdat we niet om kunnen gaan met grootse liefde? Of bestaat die niet? Misschien wel, voor hen die zicht totaal kunnen overgeven? Misschien is dat wat ons tegenhoudt? Totale overgave? Veel vragen, geen antwoorden.

Deze week raakte ik bij toeval op de koffie bij een oude kennis. Ze is enige tijd geleden ”ingeruild” door haar echtgenoot. Er ontstond al snel een lotgenotengesprek. Wat me dan opvalt is dat dergelijke processen altijd dezelfde lijnen lijken te volgen. Dat iemand weggaat kan gebeuren, maar we zijn beiden nog verbaasd over de respectloze manier waarop dat moet gebeuren. De dingen die E’s op de valreep nog menen te moeten zeggen, of in een vlaag van emoties zeggen. Onze conclusie was dat dat op zo’n moment echte kwaadheid moet zijn. Wie denken wij wel wie we zijn dat we de opstijgende ballonnetjes aan hun benen menen vast te kunnen houden (ik moet er bij opmerken dat er in beide gevallen kinderen in het spel zijn).  Het is dus blijkbaar zo: Ik wil weg, en jij mag nergens iets over zeggen want ik ben klaar met je. En zeg of vraag je iets dan stamp ik je met een aantal opmerkingen nog verder de grond in. Dat is overigens een meevaller, opeens blijkt er toch nog grond te zijn waar je dacht dat die onder je voeten was weggeslagen. Aldus hebben we beiden de bodem bereikt, des te eerder de weg naar boven zou je zeggen, maar nee: in beide gevallen gebeurt er vervolgens niets. Er wordt door de E’s geen enkele actie ondernomen om praktische en financieele zaken te gaan regelen en/of af te wikkelen.
Ben je mal, ze zouden eens van hun roze wolk afvallen. Wat gingen wij beiden denken, U raad het al: ze willen dit niet echt, ze komen wel terug. Dan komt er altijd een moment dat je inziet dat dat dus niet gaat gebeuren, en je je overigens ook afvraagt of je dat nog wel wil. Nu komt er een verschil, ik denk een verschil in benadering tussen man en vrouw. Ik heb E behoorlijk onder druk moeten zetten om de zaak eens in beweging te krijgen en na veel duw en trekwerk gebeurt wel wat. Ik heb dat mijn oude kennis ook aangeraden, al was het alleen maar om het proces van loslaten in gang te zetten. Ik heb haar ook gezegd dat ze zodra ze voor haar eigen belangen opkomt beschuldigd zal worden van wraak, maar dat ze dat naast zich neer moet leggen. E’s lijken niet te begrijpen dat opkomen voor je eigen welzijn ten koste kan gaan van hun welzijn en dat is iets wat tot in het belachelijke wordt uitvergroot. Daar hoort nog wel een kanttekening bij, het welzijn van de kleine mensen staat voorop, enige voorzichtigheid is dus wel geboden. Ik hoop dat ik het goed doe.

Het is een prachtig woord, zwalken. Het heeft iets vloeibaars, iets los. Maar niet alleen dat. Er spreekt ook iets richtingloos uit. Zoeken naar waarheen te gaan. Van links naar rechts, een stukje terug en weer verder. Zo voelt mijn beweging op dit moment. De richting wordt wel steeds meer zichtbaar, maar ik ga er nog niet rechtstreeks heen.

Zo voelt het. Ik zwalk tussen mijzelf en mijn patronen. En die geven dus allebei een andere richting aan. De schommelingen zijn zo sterk dat ik er af en toe gewoon zeeziek van ben. Langzaam wordt de nieuwe richting en gestalte zichtbaar. Een mooie, sterke gestalte, maar nu nog onwennig. De gestalte weet zich ook nog vaak aan mijn zichtveld te onttrekken en dan val ik terug in oude patronen, sferen en gedachten. Maar minder sterk, want er is nu ook iets nieuws dat zich niet meer laat wegzetten.

De oude gedachten en sferen? Oud gedrag: Denken voor de ander, over de ander, ga niet weg, houd van mij.Wat moet ik doen om je te behouden? Altijd alert op signalen van vertrek, van terugtrekken van liefde.
Nieuwe gedachten? Wat is mijn gedachte erbij, mijn principe van waaruit ik wil leven? Wat is goed voor mij? Wat klopt? En vandaar uit zoeken naar wat er gezamenlijk is en kan. Waar wil ik heen, en hoe kom ik daar?
Nee, ik wil niet alleen voor mezelf leven, daar gaat het niet om. Maar ik wil ook niet meer leven om een ander niet kwijt te raken. Als een ander niet wil dan doe je er niets aan. En als een ander het niet met mij eens is, ook goed. Stoere woorden.

Soms moet je ineens iets doen wat je niet gewend bent te doen, en ook helemaal niet leuk vindt om te doen. En dan terwijl het een goede stap is. Een stap om meer voor jezelf op te komen, niet zomaar alles laten gebeuren omdat een ander een beslissing neemt.

Ik heb het hier over een financieel verschil waarin ik nu met E1 terecht ben gekomen. Ik schreef er al eerder over. De reactie van E1 is nu dat het een eigen keuze was om een andere baan te nemen. Dus nu komt het er op aan hoe ik ga reageren. En net met kloppend hart dus een mail gestuurd over mijn standpunt en dat ik het niet eens ben dat ik meer moet gaan betalen. Kloppend hart want ik wil dit niet zo doen. Het past niet erg in mijn aard om mensen op deze manier te confronteren en toch is het nodig. Het is nodig om op te komen voor mijn eigen belangen en niet bang te zijn voor de reactie van de ander. En toch voel ik een lichamelijke reactie op het versturen. Mijn hart klopt stevig en ik heb even moeite met slikken. Het voelt als hardheid wat ik doe, en dat wil ik niet. En toch is het dat niet, zorg ik gewoon voor mezelf. Waar ben ik bang voor? Dat E1 mij hard zal vinden? Dat E1 in de problemen komt door mijn keuze? Maar heeft E1 dan rekening gehouden met mij van te voren? Nee. En waarom zou ik het belang van de ander boven dat van mij moeten stellen? Als ik ineens een paarhonderd euro per maand minder te besteden heb moet ik dat maar gewoon laten gebeuren, zonder meer? Ik weet wel wat beters voor mijn geld dan E1 te ondersteunen in een keuze als ik het geld zelf goed kan gebruiken.

Nee, rationeel gezien doe ik er goed aan om hierop te reageren zoals ik nu doe, maar dat wil niet zeggen dat het me makkelijk af gaat. Want eigenlijk gun  ik het E1 ook om iets te gaan doen wat echt leuk is. En is het lullig als E1 daarom in de financiële problemen zou komen, al is dat nog helemaal niet gezegd. Dat vul ik dan maar weer in, om mezelf een rotgevoel te geven? Geen idee. Ik zou trouwens ook niet echt in de financiële problemen komen, maar een paarhonderd euro is een paarhonderd euro, dat zijn elke maand net de leuke extra’s; leuke kleren, reisjes naar het zuiden voor een flitsbezoekje aan vrienden, boeken, uitjes en meer. En wat als ik een PNP tref? Daarvoor moet ik misschien wel kunnen reizen, toch? Afwachten maar op de reactie van E1. En dan weer verder zien. Want eenduidig zijn de dingen nooit, ook al lijken ze simpel. Alles loopt in proces en is in verandering.