En daar ga ik weer. Het loslaten van iemand waarom ik geef. Het is een dubbele actie. Aan de ene kant is er het loslaten van de gedachte dat er weer iemand is die om me geeft, die mij speciaal vindt, want hoe ik het ook wend of keer, dat aspect is er ook, en dat loslaten is ook niet leuk, want niet wat ik wil. En dat staat los van de ander, dat is echt een gevoel in mijzelf waar ik aan vast wil houden. En dan is er natuurlijk het loslaten van de  persoon zelf. Ik houd mezelf vaak de eigenschappen van de ander voor ogen waar ik moeite mee heb, dat maakt het iets makkelijk. Hoewel ik tegelijkertijd ook weet dat lastige eigenschappen overkomelijk zijn als je er samen iets aan wilt doen, wat het weer lastig maakt :-). En ik probeer maar zo min mogelijk te denken aan de leuke dingen die we hadden, en die E2 had. Uiteindelijk is het toch zo dat ik door wil. En dat de ander er voor gekozen heeft om geen contact meer te willen. Wat ook de reden is voor die ander, dat maakt niet uit. Heeft ook geen zin om dat te proberen in te vullen. De bal ligt bij de ander en als die er niks mee doet houd het op. Maar dat neemt niet weg dat ik E2 mis. Dat is niet zomaar over.

En weer is mijn wereld witter. Kwam er de laatste twee dagen weer wat groen doorschemeren, nu is het weer helemaal wit. En nevelig en mistig, dus het plaatje is compleet ondoorzichtig. En het sneeuwt rustig door.

De dierenwereld laat zich echter niet voor de gek houden. Vannacht hoorde ik de eerste kater al weer gillend rond het huis sluipen. Hij voelt blijkbaar ergens in het lijf en de ballen de belofte van nieuw leven. Dat dat beest nou niet in de gaten heeft dat de poezen die hier leven op geen enkele manier meer leven voort kunnen brengen. Maakt hem niks uit. Hij gaat voor elke mogelijkheid. Nog een geluk dat katers hier niet gewend zijn aan kattenluikjes en dus niet weten dat ze daar ook doorheen kunnen, zodat de stank in ieder geval niet echt in huis wordt gesproeid.

Ondertussen leven de vogels buiten nog op het door mij geleverde voer, inclusief een specht die zich uit arre moede ook maar stort op vetbollen en pindanetjes. Voor hun en voor mij is de winter echt nog niet voorbij.

Vandaag zijn een broer en zijn vriendin bij me komen eten en we hebben afgesproken dat we een keer met een stel mensen gaan eten, en dan allemaal mooi gekleed. Ik heb nu namelijk wel al die mooie dingen gekocht, maar om ze nu alleen voor mezelf en de schapen hiertegenover te dragen vind ik ook jammer. We gaan dus binnenkort een keer uit eten met wie er mee wil, en dan allemaal in het mooi. Eens zien of dat ook iets toevoegt aan een avond, en als dat zo is, wat dat dan is. Het zal er in ieder geval niet minder gezellig om zijn, want de mensen zijn oke, en daar gaat het uiteindelijk om. Dat weet ik in ieder geval zeker. Ik zal eens kijken wat ik dan nog nodig heb, en nog mag kopen voor een etentje :-) om een setje compleet te maken. Misschien toch de laarsjes die ik gisteren heb gepast en uit een soort van zuinigheid niet kocht. Ik had toch al mooie laarzen gekocht. Dus misschien toch volgende week nog even naar die winkel? En dan nog even naar een andere waar nu ook uitverkoop is.

Acceptatie en loslaten zijn vervelende processen, op momenten dat je denkt dat je er bent en die momenten kunnen wel drie weken duren, komt toch nog steeds de onvermijdelijke hand die me terugsmijt in de kooi van mijn verdriet. Zo voelt het bij mij, als een kooi. Ik voel me opgesloten en wil eruit. Ik moet wel zeggen dat de momenten in de kooi steeds korter worden, dat lijkt me een goed teken. Maar wat ik zo graag zou willen is liefdevol loslaten.  Niet jarenlang met boosheid en irritatie naar E kijken, al was het alleen maar omdat we twee kinderen samen hebben.  Dat we uit elkaar zijn was onvermijdelijk, ik heb daar zelf ook een rol in gehad.  Is het dan zo dat als je verliefd bent op een ander dat je dan met onfatsoen en respectloze uitspraken het initiatief moet nemen om een relatie te verbreken?  En als ik vraag om dat uit te praten, E aangeeft dat niet te willen “omdat ik toch niet de goede dingen zeg” het dan maar uit mezelf moet komen? Ik vind dat niet makkelijk, om te vergeten wat er gezegd en gedaan is, probeer mijn best te doen door hier en daar een helpende hand te bieden om de verstandhouding  zo goed mogelijk te houden, waardering verwacht ik daar niet voor, wel een normale behandeling.  Ach, wellicht kijk ik er over een aantal maanden weer heel anders tegenaan, onverschilligheid lijkt me nu een goed teken.

E2, als je dit leest, nu, dan ben je toch nog wel nieuwsgierig hoe het met me is, nietwaar? Helemaal goed, maar bel me dan. Zou ik fijn vinden.