Category Archives: Onderweg

Lekker even eruit

Lekker even eruit

Mijn tweewekelijkse trip naar het zuiden is er weer. Lekker even er uit, naar de stad, en uiteraard shoppen. Mijn plan is om tussen het werken door even naar Eindhoven te gaan en daar te kijken voor laarzen die ik heb gezien en die alleen daar verkocht worden. Ja, het bestaat nog, een winkel die maar in 1 stad te vinden is. En als ze daar net verkopen wat je wil hebben, dan moet je erheen, nietwaar? Je moet er iets voor over hebben om een shopper te zijn. En ook een leuke reden om weer eens er op uit te gaan met een vriendin die daar woont.

Bovendien ben ik er ook wel weer aan toe, hier even weg. Sinds E2 en ik uit elkaar zijn heb ik alleen hier gezeten, in deze verschrikkelijk witte wereld. Nou ja, dat is ook overdreven, heb genoeg mensen gezien. Maar even echt weg hier is altijd goed. Het is dan heerlijk om weer terug te komen. Zo heb ik mijn afwisseling van drukke stadse leven en de rust van het platteland.

Leren in relatie tot

Leren in relatie tot

De dingen die ik wil leren en tegenkomen kan ik alleen leren in relatie met een ander, dus ik zal zeker op open blijven staan voor een relatie. Elke keer een stapje verder op mijn weg naar gelijkwaardigheid. Is het niet met E2, dan is het met een ander. Niet nu, niet morgen, maar een nieuwe relatie zal er zijn.

Als het gebeurt zal ik sterker bij mezelf blijven en daarmee duidelijk mezelf laten zien. Zal ik meer met mijn eigen leven bezig blijven en op die manier iets te laten zien. Zal ik eerder onderkennen wanneer de ander niet van mij kan houden zoals ik ben. En zal ik dat op een andere manier ter sprake brengen.

Afzien

Afzien

Wat een bar en boos weer is het. Ik raak hier op het platteland redelijk geïsoleerd.Met de auto kan ik vandaag niet weg en buiten zijn is sowieso niet een pretje. Mijn huis verwarm ik bijna helemaal op hout, en dat moet ook aangesleept worden uit de tuin. Maar al met al heeft het ook wel wat. Dat niet alles maakbaar is en van te voren te bedenken en al helemaal niet allemaal te voorkomen is.

Het leven bestaat voor een groot deel uit verrassingen, soms leuk en soms klote, en daar mee om te gaan is de kunst van het leven. Sneeuwen we in, dan sneeuwen we in. Verliezen we een partner, dan verliezen we een partner. Maar we hebben ook nog een verwarming, en we hebben ook nog vrienden. Er is altijd wel iets moois te vinden in he leven, als je het wil zien. En alles dat je meemaakt kun je zinvol maken door er dat uit halen wat je verder brengt.

En er komt een moment dat de sneeuw weg is en de kleur groen weer overheerst hier in de omgeving. En er komt ook een moment dat ik iemand tegenkom met wie ik mijn leven wil delen. Oud of nieuw, wie zal het zeggen. Het zal hoe dan ook nieuw zijn, want anders.

Nieuwe mensen

Nieuwe mensen

Altijd leuk om nieuwe mensen te ontmoeten. Een tijd geleden al had ik me aangesloten bij de Kennissenkring. Die zit door het land heen en je krijgt gewoon de adresgegevens van hen die daarbij aangesloten zijn. Nu kreeg ik een update met adressen en ik zag iemand die hier in de buurt woont. Dus ik dacht, ach, waarom niet. Gewoon kijken. Als het leuk is heb houd ik er nog een leuke kennis aan over, om mee te wandelen, koffie te leuten als dat zo uitkomt, gewoon leuk iemand erbij leren kennen. Vooral ook hier in de buurt.

Ik weet nog helemaal niet waar ik terecht ga komen als het huis eenmaal is verkocht en ik kan niet gaan zitten wachten met nieuwe mensen leren kennen tot dat duidelijk is. Gisteren op de koffie geweest bij haar. Een gescheiden vrouw met 2 zonen, genoeg leven in huis. En ik denk dat het in ieder geval gezellig contact is om mee op sjouw te gaan. Wandelen op mooie plekken hier in de buurt. Zij woont hier al langer dus kent waarschijnlijk wel meer plekken. Dus leer ik de omgeving ook weer beter kennen. Leuk genoeg om een keer mee op pad te gaan op een mooie dag. En ook fijn om iemand te kennen die ik eens kan bellen om mee naar theater of film te gaan hier in de buurt. Want dat is ook leuker samen met iemand.

Zichtbaarheid

Zichtbaarheid

Als er iemand is die zichtbaar is dan is het wel E2. Die heeft geen enkele moeite zich te profileren naar buiten. Een kwaliteit waar ik nog iets van kon leren. Niet alleen de doorgeschoten vorm, ook het mooie en kwetsbare van de persoonlijke  zichtbaarheid was voelbaar en zichtbaar.  Ik heb het jammer genoeg zo kort meegemaakt dat ik er niet echt van heb kunnen genieten. Ik begon die eigenschap pas net te leren zien bij E2. Maar ik zag dat E2 daarin prachtig kon zijn. Naast een moeite zich te laten zien, want die kant is er ook. En daarin kon ik me weer beter laten zien. Zo hadden we een hoop van elkaar kunnen leren, als we hadden gekozen voor een ja en niet voor een nee.

Allemaal water onder de brug.

Brief aan E2

Brief aan E2

Omdat ik E2 zelf maar niet moet schrijven, omdat E2 een keuze heeft gemaakt en ik het daar mee eens was, omdat ik bang ben voor het grote zwijgen en de daardoor zo veelzeggende afwijzing, schrijf ik het hier maar.

Anders dan E2 denkt, omdat ik zo kort na E1 al weer iemand leuk kon vinden, zit het niet in m’n aard een periode zomaar los te laten, ik ben daar nog wel een tijdje mee bezig, te voelen hoe het is om weer zonder diegene te zijn en denk er ook (te?) veel over na.
Als ik dan aan ons denk en wat gezegd is in ons laatste telefoongesprek, over dat we in de basis verschillend zijn dan blijft dat maar door mijn hoofd malen. Vooral omdat ik het gevoel heb dat dat niet waar is. Of voor mij niet in ieder geval.
Ik heb juist het gevoel dat we in de basis niet veel anders zijn. Maar dat we allebei heel erg anders reageren als we onzeker of gespannen zijn, wat volgens mij was met de Kerst. Maar goed, onzekerheid kan natuurlijk net zo goed een reden zijn om iets dat nog zo pril is ook weer te stoppen, maar ik merk dat dat niet is wat ik wil. Ik heb het gevoel dat het misschien toch wel wat heel snel weer over is. Alsof we elkaar niet de kans hebben gegeven.

Misschien zie ik het wel helemaal niet goed, en speelden er bij E2 nog dingen die niet verteld zijn.
Want wat zijn voor de onoverkomelijke dingen, als E2 zegt dat we in de basis zo anders zijn?
Dat we zo anders staan in ons gevoel voor orde? Kunnen we daarin niet naar elkaar toegroeien?
Dat we maatschappelijk zo anders zijn? Nog iets anders?

Ik weet het, ik moet me inhouden, niet werkelijk een mail versturen met een dergelijke tekst. Ik moet wegblijven, afstand nemen en afscheid nemen. Maar ik had ons toch graag een kans gegeven.

En misschien stuur ik hem alsnog wel, de neiging is erg groot. En misschien kan ik dan beter de duidelijkheid hebben van zwijgen, dan de onzekerheid van het niet gestuurd te hebben. Wat te doen?

Ik mis E2, ik mis E2 niet

Ik mis E2, ik mis E2 niet

Het wisselt gewoon per minuut, of per uur. Dat ik de telefoongesprekken die we hadden zo mis, dat ik het vrijen mis, de aanwezigheid bij elkaar. Het plezier van naar elkaar toe gaan. Maar vooral het weten dat de ander er is. Het gemis gaat samen met een spanning in mijn buik die alleen lijkt op te lossen door mijn tranen weer te laten stromen.
Om even later weer te weten dat het niets kon worden, dat E2 zo anders in de wereld staat dan ik, dat het onverenigbaar is.

Dat er voor mij wel weer iemand komt, die alle mooie dingen van mijn E’s verenigt en wat eigen aardigheden heeft.