De Gelukkige Single

En zo kwam afgelopen zaterdag, een mooie dag, mijn spruitjes waren bij me en het vloog me aan. Zakelijk gaat het prima, prive geen klagen, ik leer zoveel leuke mensen kennen en daarbij ook zoveel over mezelf dat ik dit stuk eigenlijk niet eens wil missen. Totdat je de tafel gaat dekken voor drie, er brak iets. Een overweldigend gevoel van verdriet en wanhoop kwam over me. Maar daar was de allesverzachtende oplossing: valse hoop. Je gaat je bedenken hoeveel er niet klopt, hoe ze bezig is alle verantwoordelijkheden voor hetgeen ze doet en zegt naar anderen af te schuiven, hoe slecht ze eruit ziet. Ik weet dat ze twee gezichten heeft en dan ga je hopen dat het andere gezicht weer komt, dat alles nog goed kan komen. En dat balsemt dan. Hoe gek wil ik mezelf maken zie ik nu weer. Ze zit in de beste en in de slechtste hoeken van mijn ziel. Ik moet hier vanaf, vooral omdat het doorleven in de weg staat. Ik verkondig graag: “altijd je hart volgen” maar dit hart heeft af en toe nog flink wat sturing nodig.

De tijd is er dat ik nog weet wat we vorig jaar samen deden in deze tijd. Over een maand is het een jaar geleden. Dat maakt dat ik me er meer en meer van bewust ben en dat het sterker leeft dan voorheen. En vandaag, weer koud en grijs, na een paar heerlijke en mooie dagen, zie ik om me heen en zie stellen om me heen die gelukkig zijn. Mensen die in een samenhang leven die ik mis. Ik voel me alleen staand, niet verbonden met iemand. Sterke gewaarwording en dat maakt verdrietig. Dat maakt dat ik onder wil duiken en deze periode voorbij laten gaan. Dat ik me weer verbonden wil voelen, het verlangen voel dit te ervaren. Me samen te kunnen voelen met iemand. Vooral het gewone dagelijkse te kunnen delen. Samen de boodschappen te doen, de stad in te gaan, op bezoek te gaan bij vrienden en familie. Of gewoon het huishouden te doen, te koken, te vrijen. Elkaar gewoon even vastpakken, een sms’je als je niet bij elkaar bent. Zeggen dat ik van de ander houd, te weten dat er iemand van me houdt. Echt een dag van gemis en verlangen.

Ik zal wat van het verleden benoemen zodat misschien voor mezelf duidelijk word waarom ik heb gedaan wat ik heb gedaan. Ik was 16 toen ik mijn ex ontmoette en een jaar later woonde we samen in het huisje van mijn half broer. Ik was 21 toen mijn dochtertje geboren werd ze was het mooiste op de hele wereld.
Alleen ze was een huilbaby en ik heb haar de eerste 4 á 5 maanden in een buikzak gedragen voor 24 uur per dag, geen wonder dat ik zo’n hechte band heb met haar. Aan mijn ex hoefde ik niet te vragen of hij het over wilde nemen dat deed hij toch niet hij was s’nachts wakker ivm de bakjes zo heette dat toen, de zendbak en over dag sliep hij en moest iedereen stil zijn op mijn 22 ste werd mijn zoon geboren god dat was het mooiste knulletje die ik ooit gezien hebt.

Dat was hij voor mij maar voor zijn vader was en is hij altijd een bedreiging geweest, althans zo zie ik het hij moest het altijd ontgelden tot op heden hij is nu 23 jaar en werkt bij de zelfde baas als zijn vader. Op mijn 26ste kreeg ik tot mijn verbazing nog een dochter zij was het liefste meisje wat ik ooit had gezien, toen kwam de omslag bij mijn ex zij was immers zijn prinsesje de andere twee deden er niet toe. Ik heb al die jaren gezorgd voor mijn gezin dat was mijn wereld ik heb geprobeerd om het allemaal goed te laten verlopen en daarbij fouten gemaakt.

Als ik terug kijk op die tijd vraag ik me af waarom ik nooit eerder ben weg gegaan, begrijp me niet verkeerd ik verwijt hem niks, ook ik heb schuld. Ik heb altijd toegelaten dat hij me behandelde als een voetveeg, hier kwam verandering in toen ik per ongeluk de opleiding ziekenverzorgster in rolde, iets wat ik altijd heb willen doen. Dit veranderde mij totaal, ik zag hoe het anders kon, ik wilde het ook gelukkig zijn, een lieve man, geen ruzie en gelijke behandeling voor mijn kinderen. Toch heeft het nog zeker bijna 10 jaar geduurd voor ik weg ging bij hem.

Ik ben nu 46 jaar oud heb 3 vreselijk lieve kinderen en zelfs 2 kleinkinderen, maar ik voel me alsof mijn leven nu voorbij is. Ik ben op zoek naar iets wat misschien niet bestaat, wie zal het zeggen. Ze zeggen op ieder potje past een dekseltje, maar ik denk dat mijn potje misvormd is na al die jaren. Terwijl ik dit schrijf denk ik aan wat anderen over me zullen denken, terwijl dit juist het minste is waar ik me druk over zou moeten maken. Nu misschien dat er toch wat wrok zit bij me maar ook weer niet.

Ik merk wel dat ik uren zou kunnen typen over mezelf maar ik hou er nu even mee op moet erover nadenken wat ik zoal heb geschreven, ik hoop wel dat ik reacties en feedback ontvang van anderen zodat ik misschien kan leren hoe fout het is gegaan.

Hoi, Ik weet niet goed wat te schrijven behalve mijn verhaal.
Ik ben sinds een maand of 4 alleen voor het eerst na 29 jaar. Het is mijn eigen keuze geweest, maar het valt niet mee.
Ik heb het gevoel langzaam tot een kluizenaar te promoveren. Vrienden maken en nieuwe mensen leren kennen, wel, ik heb nooit geleerd hoe dat moest. Ik had altijd mijn gezin, maar 2 van de 3 kinderen zijn gaan samenwonen en de jongste is terug naar haar vader. Momenteel heb ik vakantie, goh fijn zeg, sluit me alleen maar meer op, maar ik besef ook wel dat ik niet alleen maar kan werken. Elke dag kost het me meer moeite om de deur uit te gaan voor wie niemand op mijn kinderen na weet dat ik besta. Mijn ex, ja die wil me wel terug maar ik niet. Nu hoop ik door middel van dit schrijven dat er mensen zijn die begrijpen wat ik bedoel en misschien hetzelfde ervaren waar ik misschien weer wat van kan leren. Hoe zet ik mijn leven op poten zonder dat ik gek word of een kluizenaar?
In iedergeval alvast bedankt voor enige reactie.

En toch ben ik ook gewoon nieuwsgierig hoe het nu gaat met E2. We hebben toch een paar maanden intensief met elkaar omgegaan, en voelt het vreemd dat dit zomaar over zou zijn. Alsof ik niet meer benieuwd ben naar wat er omgaat in het leven van alledag en meer bij E2. Ga ik bellen?

Ik heb gebeld, maar er werd niet opgenomen. Niet thuis, geen zin. Dat maakt uiteindelijk niet uit. Als er geen reactie komt, dan is dat ook een  reactie. Het is aan mij om het serieus te nemen als er niets komt. En verder te gaan.

Omdat ik E2 zelf maar niet moet schrijven, omdat E2 een keuze heeft gemaakt en ik het daar mee eens was, omdat ik bang ben voor het grote zwijgen en de daardoor zo veelzeggende afwijzing, schrijf ik het hier maar.

Anders dan E2 denkt, omdat ik zo kort na E1 al weer iemand leuk kon vinden, zit het niet in m’n aard een periode zomaar los te laten, ik ben daar nog wel een tijdje mee bezig, te voelen hoe het is om weer zonder diegene te zijn en denk er ook (te?) veel over na.
Als ik dan aan ons denk en wat gezegd is in ons laatste telefoongesprek, over dat we in de basis verschillend zijn dan blijft dat maar door mijn hoofd malen. Vooral omdat ik het gevoel heb dat dat niet waar is. Of voor mij niet in ieder geval.
Ik heb juist het gevoel dat we in de basis niet veel anders zijn. Maar dat we allebei heel erg anders reageren als we onzeker of gespannen zijn, wat volgens mij was met de Kerst. Maar goed, onzekerheid kan natuurlijk net zo goed een reden zijn om iets dat nog zo pril is ook weer te stoppen, maar ik merk dat dat niet is wat ik wil. Ik heb het gevoel dat het misschien toch wel wat heel snel weer over is. Alsof we elkaar niet de kans hebben gegeven.

Misschien zie ik het wel helemaal niet goed, en speelden er bij E2 nog dingen die niet verteld zijn.
Want wat zijn voor de onoverkomelijke dingen, als E2 zegt dat we in de basis zo anders zijn?
Dat we zo anders staan in ons gevoel voor orde? Kunnen we daarin niet naar elkaar toegroeien?
Dat we maatschappelijk zo anders zijn? Nog iets anders?

Ik weet het, ik moet me inhouden, niet werkelijk een mail versturen met een dergelijke tekst. Ik moet wegblijven, afstand nemen en afscheid nemen. Maar ik had ons toch graag een kans gegeven.

En misschien stuur ik hem alsnog wel, de neiging is erg groot. En misschien kan ik dan beter de duidelijkheid hebben van zwijgen, dan de onzekerheid van het niet gestuurd te hebben. Wat te doen?

Verdorie zeg, het hele gedoe begint gewoon van voren af aan. Het moeten loslaten van iemand aan wie ik al gehecht ben geraakt. Natuurlijk duurde het korter dan kort, maar toch moet hetzelfde proces blijkbaar weer worden doorlopen. De twijfel, het gemis, de hoop dat het eigenlijk anders zou kunnen. Mails schrijven, nee, niet versturen (nog niet). Op zich zou dat al een reden kunnen zijn om niet te snel weer in een liefdesrelatie te storten. De stemmingen wisselen zo in het begin heel snel, van afstandelijk, rationeel, naar stuiterend emotioneel. Ik moet mezelf dwingen om naar buiten te gaan, lopen, ook al is het koud en winderig. En mezelf steeds ook maar voorhouden dat het niets kan worden met E2, en mezelf niet gelovend als ik dat zeg.

Ik wil ook helemaal niet meer in dit huis zitten, in de middle of nowwhere. Ik wil naar het leven, gezien worden en mensen om me heen weten. Al denk ik niet dat me dat een beter gevoel zou geven. Er zou meer afleiding zijn, dat klopt, maar is dat de oplossing? Ik zou hier ook de tv aan kunnen zetten, wat ik niet doe want daar is echt niks op te vinden. Dus ik duik maar in boeken en probeer met te zetten aan de studie. Waar ik natuurlijk nu ook ernstige twijfel heb. Wat moet ik daarmee, ik ben helemaal niet geschikt als coach. Ik ben veel te wispelturig en ongeduldig. Wat moet ik nou? Als emotionele romanticus anderen bijstaan in hun proces? Ik zie het niet voor me, maar ik ga door natuurlijk.