Ik vind het echt niet leuk om alleen te zijn. Zo erg zelfs dat ik volgens mij nog liever in een niet zo goede relatie zou zitten dan in geen relatie. Ik kan dat denk ik nog beter handlen dan dit. In een relatie kun je nog iets aangaan met de ander, jezelf ontwikkelen en spiegelen aan de ander. Nee, het is natuurlijk niet zo dat ik een relatie zou kunnen zitten als er geen liefde zou zijn, maar liefde en gehechtheid is er best makkelijk. Ik hecht me snel aan iemand, en ook aan E2. Steeds moet ik mezelf voorhouden wat de slechte eigenschappen zijn en dat ik daarmee niet zou willen leven, maar het gemis is groot. Ik voel me een klein kind dat stampvoetend een relatie eist! Een invulling, een basis. Ik weet het, je zou het niet moeten willen en het is ook geweldig als je iemand bent die zo in het leven kan staan dat je voldoende daadkracht en richting hebt vanuit jezelf. Maar als je dat nou niet zo ervaart, wat dan? Moet je dan jezelf groot houden en net doen of je net zo goed bent als de rest, de maakbaarheid van je bestaan pretenderen? Of mag je ook erkennen dat je klein bent en het gewoon anders wilt? dat je behoefte hebt aan liefde?

Ik voel de spanning in mijn maag. En niet omdat ik zo uitkijk naar de jaarwisseling, daar geef ik niet zoveel om. Nee, af en toe knijpt mijn maag samen. Ook na E1 was deze spanning er en ik geloof dat ik deze net wat aan het loslaten was. En nu wordt hij weer goed voelbaar. De spanning loslaten is lastig. Het is een onwillekeurig gebeuren. Het brengt een scheiding van boven en onder. Door de pijn naar mijn gevoel gaat niet, ik zal moeten ontspannen. En dat laat ik nauwelijks toe. Ik vlieg en ik ren en geef mezelf weinig tijd om te ontspannen zoals ik gisteren ook al noemde. Bijna alsof ik, als ik het maar vasthoudt, ik het niet kwijtraak. Het? Wat is ‘het’? Het zou dan zijn het gevoel voor E2. Of dat ik erken dat er geen gevoel is voor E2. Ik zou het dus niet weten, want ik laat mezelf er niet bij toe. Als de zaak gescheiden is kun je dan kiezen om boven of onder te toeven? Of is dat voorbestemd door ervaring en karakter? Hoe het ook zij, ik zit boven, in mijn hoofd en ik kom er niet uit. Aanraking lost de spanning op, maar daarvan kan ik toch niet afhankelijk zijn? Ik kan toch niet zoeken naar en relatie alleen om de spanning in mijn leven op te kunnen lossen? Dat geeft te veel afhankelijkheid. Dus zelf weer aan het werk.

Tja, welk deel van de pijn die ik nu voel is pijn om het verlies van E2? En welk deel om het verlies van de belofte aan een relatie, pur sang. Ik mis nu alweer de nabijheid van een mens, een lichaam, de aanraking, de kus, de gesprekken, de telefoontjes. Ik zit weer alleen thuis, buiten is de waarschuwing van kracht over ijzel en sneeuw, dus wie zal zeggen of ik de komende dagen er echt uitkan, verder dan de buren (die overigens 5oo meter verderop wonen) voor een kopje koffie? Genoeg eten voor een paar dagen, en oud en nieuw moet ik werken. E2 zou hier zijn, nu dus alleen. Zo kort na het verbreken voelt dat wel een beetje verrot kan ik je zeggen. Vrienden zeggen me dat het ook hoop geeft, ik lig in ieder geval nog goed in de markt. Tja, dat is blijkbaar waar, maar wat als de markt toch wat mager is? Hopen op een snelle opvolging? Ik zal in het nieuwe jaar waarschijnlijk wel weer wat rond gaan kijken.

Heb ik nou zo’n ontzettend kinderlijke ziel ofzo, dat dit soort dingen me zo verdrietig maken? Is het onvolwassenheid dat ik zo moet huilen om wat er verloren gaat, terwijl ik weet dat er niets te verliezen was? Dat er nog niets was? Is mijn behoefte aan een relatie dan zo groot, dat ik zelfs een onmogelijke relatie wil? Rationeel gezien is het antwoord natuurlijk heel makkelijk, maar waarom reageer ik dan toch zo emotioneel? Waarom kan ik niet, net als E2 gewoon inzien dat het niks kan worden en het daarbij laten? Al weet ik natuurlijk niet hoe E2 zich voelt nu.

We vonden elkaar interessant en dat is natuurlijk niet genoeg voor een relatie, maar dat besef is altijd pijnlijk. Je bouwt toch ergens hoop op, ergens vormt zich toch weer een beeld voor de toekomst, en dat beeld moet weer worden afgebroken. En dat doet pijn. En inderdaad zal het deze keer niet zo pijnlijk zijn als bij E1, het was immers nog geen relatie, geen committment.

Gebroken Hart II

Tja, hoelang was ik nu weg? Een week of drie zijn we serieus bezig geweest om elkaar te leren kennen en er achter te komen of we bij elkaar passen. Normale periode, verliefdheid. Gaat die niet door dan zal de verbinding na 2 a 3 maanden weer worden verbroken. Zo ook bij ons dus. We leerden elkaar ruim 2 maanden geleden kennen. De verschillen zijn te groot gebleken. Onze basis is te anders. Niet alleen maatschappelijk, maar ook persoonlijk. P. was uiteindelijk degene die de knoop doorhakte, maar het is denk ik ook beter. We zijn inderdaad te verschillend. P. is meer van de status en het materiële. P. heeft een positie opgebouwd door de jaren heen en leeft die ook. Ik ben meer van het persoonlijke en laissez faire. Ik ben vrij makkelijk en P. is perfectionistisch. P. is supernetjes en ik mag nog wel eens wat vies worden in huis en slingeren, waar P. alles opruimt en loopt te poetsen en doen. Op mij kwam dat stresserig over en ik had daar ook last van. P. heeft de knoop doorgehakt, iets dat ik minder goed kan. Ik heb misschien wel meer behoefte om in een relatie te leven dan P. Daar baal ik wel een beetje van. Graag zou ik zelf de knoop hebben doorgehakt, omdat we er eigenlijk wel over eens waren dat er geen toekomst voor ons was, dat geeft meer kracht.

Maar goed, dan kan ik hier weer wat gaan vermelden. Terug van de ander weblog naar hier.

Het was fijn om weer iemand van dichtbij te leren kennen, het was lekker om weer te vrijen. En ik ben nu een E. verder.
Maar verdrietig is het wel. Zo werkt dat bij mij, de romantische gedachte moet weg gehuild worden. Ook daarin kon P. korter zijn, rationeler.
Nu moet ik weer opnieuw wennen aan het alleen zijn, want we belden zeker 3 keer per dag en zagen elkaar zo vaak mogelijk. Ik ga P. missen. Mijn hart is trouwens niet zo gebroken als het plaatje laat denken hoor. En dat heeft te maken met dat we hier samen uitgekomen zijn, anders dan met E1 die me gewoon verliet voor een ander. En omdat ik ook absoluut mijn twijfels had bij deze relatie. Voor een deel zit hem dat in de verschillen die ik bovenaan al aangaf. Verder: P. had veel kritiek op hoe ik was, mijn kleding, mijn manier van schoonmaken, mijn manier van koken en vast nog wel een aantal dingen. En ik, ik had kritiek op de manier van schoonmaken, had moeite met de ‘bazige’ manier om te willen dat dingen lopen zoals P. ze zich voorstelde. Eigenlijk allemaal signalen dat er iets echt niet goed zit, als dat al in de verliefdheids periode zo’n grote rol gaat spelen. Dan is het toch wel duidelijk dat daar niet een relatie uit kan groeien. Daarvoor moet je toch echt aan elkaar verbonden raken in de eerste maanden, door een doldwaze verliefdheid die de aanwezige verschillen laat verdwijnen. En als je dan beide van de roze wolk terugkeert ben je op zoveel fronten verbonden aan elkaar dat de verschillen te overbruggen zijn. En dat gebeurde dus nu niet. Maar wat had ik het graag gewild!

Want jullie weten dat ik helemaal niet zit te wachten op de status van DGS.

"Troost"

De troost die zo node gemist wordt in mijn wereld is van de lichamelijke soort. Troost in: vastgehouden worden en je klein mogen voelen, even, totdat je weer gegroeid bent. En verder kunt.

De troost die meestal wordt gegeven bestaat uit woorden, op zoek naar oorzaken en oplossingen of bevestigend dat je je zo voelt als je doet.
Of, wat ik nu ook beter begrijp, wordt gevonden bij een NP. Daar kun je troost vinden, maar is die niet van een egocentrische soort, waardoor dergelijke nieuwe relatie meestal niet lang standhouden? Dat het te veel eenrichtingsverkeer is. Maar hoe kun je dan troost vragen, die lichamelijk is en toch niet meteen leidt tot seks? Wat doe je als je geen vader of moeder (meer) hebt waar je bij kunt schuilen?

Gewoon even wegkruipen bij iemand kan zo fijn zijn. Maar in deze wereld waar iedereen gelijkwaardig moet zijn kun je niet klein zijn. Daar moet je een redelijk mens zijn, over je ongeluk heen stappen, er van leren en al snel als gelouterd mens verder gaan, iedereen om je heen vergevend en vooral vrienden zijn met je ex.

Maar ik heb tijd nodig, en troost.