Woede

En dan ineens knalt het er weer keihard in. Door een simpel smsje. Erger nog, een simpel woord in dat smsje. E. vroeg me of iets dat we hadden afgesproken anders kon en ik gaf daarin toe, in alle redelijkheid. En toen kwam dat antwoord met “super” erin. En dat is nou zo kut! Want dan voel ik zo sterk dat ik niet iets wil doen waardoor E dat antwoord geeft, dat E. iets super vindt en dat dat komt door mij. Dat ik E. dus eigenlijk blij maak. Godverdomme! Dat is wel het laatste wat ik wil. E. gelukkig en blij maken. Ik sla mezelf voor het hoofd, stampvoet en schop tegen kastje aan en stomp tegen de muur. Ik wil dit niet. Godverdomme!

En iedereen maar roepen dat ik het allemaal zo snel en zo goed doe. Nou, niks dus, het is nog lang niet voorbij. Ik ben zo ontzettend kwaad. Ik wil helemaal niet redelijk zijn. Dat is het, ik wil helemaal niet redelijk zijn, ik wil onredelijk kwaad worden, ik wil schreeuwen, ik wil slaan en en ik wil schoppen. Ik wil niet als een stelletje rationele en welopgevoede volwassenen deze situatie oplossen. Het was om te beginnen al geen volwassen actie van E.

Ik wil me gedragen als een klein kind, stampvoetend en krijsend en liggend op de vloer trappen en slaan. Ik heb gewoon even geen boodschap aan redelijkheid en vergeving en al die prachtige zaken die zo louterend zijn voor de ziel.

En dat door 1 simpel woord, Super. Bah!

Het volgt eigenlijk steeds dezelfde lijn. Er is gemis. Ik mis E. en het leven wat we hadden. Dan wordt ik me bewust van de breuk en er volgt een soort van kortsluiting in mijn hoofd, gevolgd door boosheid op E. en wat er gebeurd is. Mijn kwaadheid op eigenschappen van E. waar ik altijd moeite mee had en die nu zo duidelijk aanwezig zijn, en soms ook een minderwaardigheidsgevoel door het idee dat E. de groeistappen heeft gezet en ik achterblijf als de verliezer. Dan, nog steeds in de boosheid bedenk ik dat E. niet is gegroeid, uitgaande van de manier waarop het gegaan is. En dat E. er nog wel op terug zal komen, want met die nieuwe liefde kan het toch niet wat worden als het zo begint? Om vervolgens te bedenken dat er tegelijk geen reden is waarom het niet stand zou houden en dat E. alleen maar gelukkiger wordt. En dat kan  ik dan weer niet uitstaan! Dan voel ik me zo’n loser! En dat geeft dan zo’n ongelooflijk machteloos gevoel.

En ik geloof dat het dan altijd zo’n beetje stopt. Dan is het tijd mezelf ernstig toe te spreken. “Het heeft geen zin om van alles in te vullen over E. Richt je aandacht nou op jezelf! Geef De Gelukkige Single nou een kans!”

Echt, ik vind het dodelijk vermoeiend. Dat geslinger tussen verdriet, boosheid, hoop, liefde en wraak. En ik heb geen idee hoe het allemaal moet.

De laatste week voelde ik me best goed, tot dit weekend waarin ik me leeg en passief in huis heb opgesloten. Films kijken op de bank en om half 9 bekaf naar bed. Gespannen tot en met. Waar is dan het goed-voelen gebleven? Was dat een illusie? Ik ben bang van wel. Teveel afleiding geeft de illusie van goed-voelen. Maar ik vergeet dan zo makkelijk dat er in dat lijf nog van alles uitgejankt en -geraasd moet worden. En dat, als dat niet gebeurt, het omgezet wordt in spanning. Fijne ontkenning van missen en boosheid. En zie er dan maar weer eens bij te komen.
Ik heb er op dit moment gewoon geen zin in. Ik gun het E. niet dat ik zoveel energie geef aan dit gebeuren. Stom toch? E. is gelukkig met de gemaakte keuze, ook al lees ik her en der dat dit zeker niet het geval zal zijn. Ik doe allerlei dingen wel of niet vanwege E. En daar word ik ook zo moe van. Dat wil ik helemaal niet. Het klinkt als een permanente weerstand waarin ik me bevind en dat is ook zo. Een opdraaiende veer, nu nog het knopje vinden om die veer weer te kunnen ontspannen.  Jaja, ik weet het, huilen helpt. Maar dat is alleen zo als ik kan uithuilen bij iemand, niet zozeer gewoon maar huilen. En dan komt het weer bij de vrienden en familie die weer doorgaan met hun leven, en waar ik minder ruimte voel hiervoor.

Misschien maar eens een lotgenotengroep starten, lekker eens per week samen janken. Of nog beter, een lotgenotentelefoongroep. Dan kun je bellen, gewoon wanneer de tranen hoog zitten. Even spuien en janken en dan kun je weer door. Maar ach, dat is uiteindelijk niet mijn ding, dus maar gewoon een knuffel beetpakken en voelen, voelen, voelen.

Kwaadheid

Ik lees veel over hoe om te gaan met de kwaadheid. Vaak wordt geadviseerd om die fysiek er uit te werken. Hardlopen, met een stok ergens tegen/op slaan. Ik heb dat wel geprobeerd, maar uiteindelijk verminderd dat de woede niet die ik voel over het verraad. Het verlicht misschien even, de overtollige energie is afgevoerd. Maar oplossen doet het niets. Dus wat dan in godsnaam wel? De woede kan niet richting E., die is immers geheel uit beeld verdwenen. Bovendien is de woede er eigenlijk op gericht dat de ander de ‘fouten’ erkent en het goedmaakt. Dus de woede is frustratie omdat dat niet zal gebeuren. En al zou het gebeuren, dan zou het niet gebeuren door een woedeuitbasting van mij. Dus waarom zou ik het dan doen?

Maar om andere redenen zou je kunnen zeggen, waarom doe je het dan niet? Omdat je hoopt dat de ander uit zichzelf terugkomt en het allemaal goed maakt, met honderduizend excuses en hernieuwde liefdesbetuigingen. Dat is toch eigenlijk wel wat suf. Ik stel me namelijk zo voor dat ik mijn kwaadheid per mail zou uiten. Dan zou E. die terzijde leggen, er niets me doen. Want zo steekt het in elkaar. Wat Ed een paar stukjes eerder als reactie geeft klopt namelijk wel. De ander zit in een flow van verliefdheid en laat zich daar niet uithalen, en al helemaal niet door een lastige ex die smeekt om goedmaking. Zo diep zal ik me niet verlagen. Maar wat dan overblijft is frustratie.

Verder onderzoeken dus, en misschien kan de haptotherapie me hierbij helpen.

De dag dat je relatie met E. begon, de dag dat E. jarig is, of ikzelf. Allerlei andere feestdagen die je samen doorbracht of die een speciale betekenis hadden. De eerste keer dat ik dergelijke dagen tegenkom ben ik me er pijnlijk van bewust dat ik hem zonder E. doorbreng. Dat ik naar alle waarschijnlijkheid ook de enige ben die er weet van heeft.

Zal ik volgend jaar ook de dag dat de relatie eindigde bewust zijn?