Er zijn ook momenten dat ik denk aan de toekomst. Dat ik mezelf op gedachtes betrap die gaan over wat ik belangrijk vind in een relatie en of dat er nog wel was in de relatie met E. en hoe ik het zou willen. Eén van die dingen is dat ik me voorstel dat een relatie begint met een gesprek. Dat gesprek kan allerlei vormen hebben, maar het gaat er om dat je met elkaar in gesprek bent. En de kunst van de relatie, hierop voortbordurend, is dat je in gesprek blíjft. En was dat gesprek er met E.? Ik denk dat onze gespreksvorm aan het veranderen was en dat dat met zich meebrengt dat het gesprek haperde en stokte. Het gaat er dan natuurlijk om of het beide dan lukt om toch te zoeken naar manier om in contact te blijven. En als een van beide de kracht, de liefde en de moed daarvoor niet heeft en het gesprek met een ander aangaat, dan betekent dat het einde van de relatie. Zou ik het gesprek met E. weer aan willen gaan? Ja en nee. Zo simpel en moeilijk is het. Voor mijn gevoel zal het initiatief van dat gesprek sowieso bij E. moeten liggen, en of ik dan mee wil gaan, ik weet het werkelijk niet. Wat ik wel weet is dat ik opnieuw in gesprek met íemand wil zijn. Wie het eerst komt die het eerst maalt.

Ook dat moet een nieuwe vorm krijgen. Want het gat van de aandacht wil gevuld. Over het algemeen zal het zo zijn dat mannen korte affaires starten om zo aan hun portie aandacht te komen en vrouwen zullen mogelijk eerder geneigd zijn om te gaan shoppen. Geld uitgeven aan mooie spullen is namelijk ook een manier om voor jezelf aandacht te geven. Mannen vragen dus aandacht van een ander, vrouwen geven de aandacht aan zichzelf. Is dat het? Blijft natuurlijk het pijnlijke feit dat er geen verbinding ontstaat, niet met de affaires en niet met het materiële. Althans dat is niet de bedoeling. Het is een overgangsfase waarin even gecompenseerd moet worden wat gemist wordt. Want uiteindelijk willen we de aandacht van die ene speciale persoon.

Brengt me ook weer bij de vraag of de Single wel Gelukkig kan zijn. Als de speciale aandacht toch alleen kan komen van de ene, dan zal al het andere toch surrogaat zijn. Want niets kan de liefdevolle aandacht van de levensgezel vervangen. Niet een one-night-stand. Niet dat mooie jurkje. En nee, ook geen kat of een hond, zoals veel mensen ook denken.

Iedereen heeft een beepaald type mens wat op hem afkomt. Bij mij zijn dat de afhankelijken. En bij E. was het de eerste keer dat ik er geen last van had.  En waarbij ik dacht dat het wel goed zou komen. Maar hoe bedrogen kom je uit als je kiest voor de verkeerde. Afhankelijkheid is namelijk een eigenschap die ik niet goed kan hanteren, hij is dominant voor mij. Een overgevoeligheid heb ik er zelfs op zou je zelfs kunnen zeggen. Uiteindelijk geef ik er aan toe en geef mijn eigen onafhankelijkheid op, zo dom!  En zo ging het ook bij mijn E.

De grote vraag is nu natuurlijk hoe ik voorkom dat de volgende P. niet ook een teveel heeft van die eigenschap? Een paar signalen die ik niet moet missen heb ik nu wel in de gaten. De nieuwe P. zal zelf toch echt vriendschappen moeten hebben, en weten hoe die te onderhouden ook. Dat schept al wat gezonde afstand en een besef dat ik als P. niet alles hoeft te brengen en geven in de relatie. Nee, vriendschappen kunnen dat ook heel goed, en soms ook beter.
Voorbeelden van de nieuwe afhankelijken zijn dus de boer en de buurman. En beide zouden beter moeten weten dan met mij aan te willen pappen. Maar een zoekende man zoekt blind. Het is maar beter om een dergelijke man direct duidelijk te maken dat hij geen kans maakt. Want niets is gevaarlijker dan een afgewezen zoekende blinde man. Laat me mijn grenzen maar duidelijk en simpel houden, zeker op dit kale land. En zeker zolang ik nog worstel in mijn orkaan. Waar ik overigens wel eens vaker nu even een blik kan werpen op de heldere buitenwereld. Waar ik zelfs al weer eens een stukje blauwe lucht heb kunnen ervaren, licht en vrolijk. En dat wil ik niet laten afpakken door afhankelijken.

In de situatie dat de ander de relatie heeft verbroken en jou achtergelaten heeft in de ruines ervan zou het fijn zijn als je die relatie zelf ook zou kunnen verbreken. Degene die de relatie verbreekt staat over het algemeen zelf achter die beslissing en gaat daardoor toch een slag sterker weg. Als het me nu zou lukken om met terugwerkende kracht de relatie te verbreken dan zou het me misschien ook makkelijker afgaan en weer op weg kunnen naar nieuw geluk. Want eerlijk is eerlijk, de relatie was niet ideaal. En datbestaat ook niet, de ideale relatie. Maar als deze verbroken wordt ga je toch anders kijken naar de eigenschappen van de ex, die je eerst accepteerde en nu misschien kunt gebruiken om gemakkelijker los te komen.
Want wat, als ik nou zou kunnen beseffen dat die liefde eigenlijk helemaal niet voldoende was voor wat we hadden? Althans niet voor de ander.
Ik zal hier geen lijstjes op gaan sommen van alle slechte eigenschappen van mijn oude geliefde. Nee, die bewaar ik voor elders. Ik zal hier eerder bijhouden, of het ook effect heeft om daar zo naar te kijken.

Ik leer veel nieuwe woorden. Eén ervan is Schaamte. En, ja, ik kende het woord natuurlijk al wel, maar op de een of andere manier heb ik nooit begrepen wat het betekent. Nooit eerder heb ik me beziggehouden met het woord. Ik zoek op dat woord en kom teksten tegen die me verbaasd doen staan. Ik begrijp gewoon niet wat er staat. Een nieuwe beleving, kun je wel zeggen.

Wat lees ik bijvoorbeeld: “Wanneer je identiteit gebaseerd is op schaamte, denk je dat je diepste wezen geschonden is en dat je als mens tekortschiet.” Het tekortschieten herken ik, maar hoe staat dat dan in verbinding met schaamte? Schaam ik me voor het tekortschieten? En dan, als ik dat even laat zakken besef ik dat dat wel aan de orde is.
Ik denk dat ik dat onzekerheid noem.

Read the rest of this entry →

Waarom is de breuk zo zwaar? Wezenlijk omdat ik dit niet wilde. En dat ik niet alleen wil zijn. Niet eenzaam wil zijn.
Daarin zit ook heel sterk mijn weerstand om hiermee om te gaan. Ik wil er niet aan dat ik alleen ben. En toch ben ik dat. Nogmaals kom ik deze eenzaamheid tegen. Een die ik al vaker heb ervaren. Dat het gaat om de eenzaamheid waarin ieder mens leeft. En dat het dagelijkse leven, met vrienden en familie even geen waarde heeft en alsof die eenzaamheid zou kunnen worden ingevuld door een partner. En deels lijkt dat ook zo te zijn. Een partner vervult de behoefte aan liefdescontact. En zo kan het zijn dat na 6,5 jaar vervulde liefde de eenzaamheid weer rauw op mijn dak valt als die partner ineens vertrokken is. Wat is dan de kunst?

Read the rest of this entry →