Het is goed. Het oude huis is nu echt los van mij en het gevoel bevrijd. Het lucht op. En dat dan ook nog heel letterlijk. Ik drink best graag een collaatje op z’n tijd en de boeren die het oproept verwelkom ik ook. Goed opgevoed als ik ben kan ik ook daarvan genieten, het liefst wel in de stilte van mijn eigen omgeving, zonder anderen die er om lachen, het afkeuren of mee gaan doen. De boeren die echter loskwamen toen ik naar huis reed, terug van de overdracht van het huis waren enorm! En ik liet ze komen. En met de lucht die uit me verdween verdween de spanning die het toch ook wel weer wat opriep. En nu, een week of 2 verder denk ik nauwelijks meer aan het oude huis. Ja, toen er laatst een heel erg harde wind was dacht ik heel even aan het huis en de grote bomen in de tuin. Maar het was mijn pakkie an niet meer.
Tornado Ternaard
Alles waait schoon en leeg. Elke dag ontspan ik een stukje verder en merk daardoor dus dat ik deze twee jaar in ongezonde spanning had geleefd. Zou er nu dan ook weer ruimte komen voor ene nieuwe liefde? Wie weet.
De ontmoeting met iemand die ik deze week had bracht me daar nog niet helemaal dichterbij, maar wel bij een nieuw inzicht over de breuk. Als ik mezelf al een verwijt zou kunnen maken over die periode dan zou het zijn dat ik in al mijn onwetendheid en naïviteit niet gevochten heb voor mijn relatie. Dat ik me door de verliefdheid van E zo heb laten overrompelen dat ik in mijn paniek de deur heb gewezen, en niet ben blijven praten, met een derde erbij om de zaak een beetje bespreekbaar te houden. Dat ik mijn gekwetstheid toen da tin de weg heb laten staan. Was ik dan nu nog in relatie geweest? Geen idee, maar nu voel ik sterk dat ik dan in ieder geval had gedaan wat in mijn macht ligt.
En nu ik dit schrijf weet ik wel dat ik dat ook toen heb gedaan. Wat ik nu weet wist ik toen niet, het is wijsheid achteraf. Geen spijt, maar wel een heel harde leerschool voor mezelf door mijn eigen onwetendheid – tenslotte één van de drie redenen van menselijk lijden, naast verlangen en afkeer. En dat heb ik gedaan, lijden :-).
En op deze manier denk ik wel dat ik zo’n beetje klaar ben om E te vergeven voor wat ze gedaan heeft, en mezelf voor mijn fouten. En wie weet komt er een NP op de hoek van de straat, vandaag, of anders morgen.
