Wat ik vroeger wel vaker had, en al jaren dus niet meer, lijkt nu ineens weer op te ploppen. Ik heb een woord voor volgend jaar. En dat is gelijkmoedigheid. Ik kwam het tegen in de intensieve 10-daagse training die deed. Tien dagen in stilte, en 9 á 10 uur mediteren per dag. En nog veel meer. Heel hard werken ook, maar zo’n mooie en eenvoudige techniek. Meer weten, dan moet je maar even Googelen op Vipassana. Waar het me nu om gaat is die gelijkmoedigheid. Een woord dat ik maar met moeite kan onthouden en als ik het uit het hoofd moet zeggen tegen iemand moet ik altijd heel erg zoeken ernaar. Maar het gaat dus mee het nieuwe jaar in. Waar het me om gaat is om die gelijkmoedigheid te bewaren, niet steeds en altijd maar overal op te reageren. En dan niet alleen op een automobilist die me afsnijdt bijvoorbeeld, maar ook als ik een boze gedacht heb over de een of ander, wat me bijvoorbeeld nog steeds wel eens gebeurt als ik aan E1 denk.  Tijdens het mediteren kom je het steeds tegen en is het o zo belangrijk dit erbij te houden. Als ik ga zitten en mijn rug gaat pijn doen; niet in de emotie schieten erover, en geloof me, dat doe je, maar gelijkmoedigheid bewaren. Observeren en niet reageren, dan bouw je ook geen nieuwe ellende vast op in je lijf. Nou, ik zal geen hokus pokus gaan verkondigen over de techniek, nogmaals, dat moet je zelf maar opzoeken, maar daarin lijkt een weg naar geluk te bestaan. Voor mij. Geen volgeling van deze of andere rare cultusrichting, alleen een zuivere meditatie. En natuurlijk ook in het dagelijkse leven streven naar bij mezelf blijven. Als dat zo doorgaat geloof ik dat ik alsnog een gelukkige single kan worden, het zal me benieuwen.

Ik zal klokslag 12 niet bewust meemaken. Ik ben geen mens van dit feest, het zegt me niks. Maar voor wie dit wel zo is; heb een fijne nacht en voor volgend jaar wens ik voor ons allemaal veel geluk en wijsheid toe.

Ik zag laatst de film “Life of David Gale”. En nu wil ik het niet hebben over waarover de film ging, de doodstraf en of ik voor of tegen ben, maar over iets dat in het begin van de film door de hoofdpersoon wordt gezegd in een college dat hij geeft. En dat is dat een mens zich het gelukkigst voelt als hij droomt over een toekomst waarin hij gelukkig is. Interessant he?  Want is dat zo. En wat voor geluk is dat dan? Is dat hetzelfde gevoel als wanneer je je gelukkig voelt zonder droom, maar dan dieper? Of is het gevoel waar hij op duidt slechts een gevolg van het onvermogen geluk te voelen op een ‘echt’ levensmoment? Omdat waar je van droomt per definitie niet kan uitkomen? Omdat het een fantasie is van volkomenheid, en volkomenheid niet bestaat? De sprookjeswereld van de grote eenheid, waarin het ware geluk, groots en meeslepend, bestaat. Misschien dat zij die dat nastreven altijd wel bedrogen uitkomen. En zij die het kleine van de wereld en het leven kunnen zien, ook de kleine geluksmomenten zullen ervaren en daarop kunnen bestaan op momenten dat het leven niet zo mooi is. Ikzelf ben niet van het grote geluk, of beter gezegd, niet meer. Na de breuk heb ik dat geleerd, is me dat pijnlijk duidelijk geworden en heeft het me bovendien door de tijd heen gesleept. Het genieten van de kleine dingen, hoe onbeduidend ook, geven weer levenskracht en energie.

Op zoek naar een nieuwe partner. Ja, daar ga ik toch weer. De onthechting gaat nog niet zo ver dat ik alleen gelukkig ben. Een groot dilemma.

Ben je nog jong en kom je iemand tegen, wordt je verliefd en gaat misschien zelfs samenwonen en trouwen. Het leven ligt voor je en ook je carrière. De één gaat er voor, klimt hoger en hoger. De ander neemt genoegen met minder geld (de status is overdraagbaar, en daar hoef je niets voor te doen). Je groeit dus samen in een soort van scheve situatie, maatschappelijk en financieel. Je groeit samen door de lastige momenten ervan. En vindt een manier om samen te leven zoals het is.

Nu de situatie dat je ouder bent, pak’em beet rond de 50. Hoe gaat dat dan? Ben je vrouw, date je dan met een lager opgeleide en minder bedeelde man? Zijn vrouwen zo ver ontstegen aan het oude rollenpatroon, dat ze als kostwinner kunnen optreden, ook als dat vanaf het begin zo is? Kan een man het aan als zijn nieuwe vrouw meer verdient en meer status heeft opgebouwd dan hij? En hoe zit dat bij vrouwen die op vrouwen en mannen die op mannen vallen? Daar is sowieso geen oud rollenpatroon dat houvast kan bieden. Zij zullen sowieso zelf de standaarden, de normen en de waarden daarover moeten gaan vormen.

Kan liefde de maatschappelijke positie overwinnen?

De storm brengt onrust over het land. Ik ben gehecht geraakt aan wind en frissen lucht, maar storm is iets waaraan ik niet wen. Het maakt me onrustig, het lukt me niet om het buiten te laten. Het raast ook in mij als het zo stormt buiten. En brengt me uit mijn evenwicht. De wind blaast mij omver en mijn portemonnee leeg. De lek in mijn dak? Niet gelukt. En dat niet alleen, er is een lek bijgekomen. En of dat nog niet genoeg is. Mijn auto is weer stuk. De laatste maanden is er steeds iets en het kost nooit minder dan 100 euro. Ook nu weer. Is het motertje van de ruitenwisser kapot, nogal onmisbaar in Nederland nietwaar? Dit al betekent, een gebroken nacht, doorgebracht op de bank vanwege de wind. En nu besloten dat er maar een echt bedrijf bij moet komen voor het dak. Dan maar wat geld er tegenaan. Want een huis verkopen met een lekkend dak, dat wil ik niet. En de auto moet gerepareerd, daar zit niks anders op, ik kan niet zonder dat ding.

Tijd voor een gezonde meditatieve gedachte. En even goed het inzichtskaartje te lezen dat ik eergisteren trok: “Ik kan er voor kiezen gelukkig zijn, ook als ik mijn zin niet krijg”. Mijn kans om mijn gehechtheid aan geld wat losser te maken. En mijn humeur niet zo te laten leiden door tegenvallers op dat gebied. Een mooie les op een grijze dag.

Heerlijk!

Net als alcohol drinken is taart eten voor mij een gezelligheidsding. Eén van die dingen die je ook pas opvallen als je weer alleen komt te staan. En wat moet je dan?

Ik heb een pracht van een appelboom in de tuin staan, met de heerlijkste goudrenetten die je je maar voor kan stellen. En je kunt je dus voorstellen dat een appeltaart ervan ook lekker moet zijn. Is ook zo! En dan gaat de geur ervan door het huis, en nee er is geen geplande bezichtiging dus de taart verspreidt zijn verleidelijke geur alleen voor mij. Verleiding is niks aan in je eentje. Oke, ik wordt verleidt door de taart en eet ervan, twee stukken zelfs, en dan is er nog zo’n grote taart over! De volgende dag eet ik ook nog van, maar dan heb ik het wel weer gezien. Elke dag taart is niet mijn ding.
Dan heb ik het geluk dat de jager langskomt om valappels te rapen in ruil voor een geschoten eend. En aan hem kan ik de rest van de taart kwijt, ik weet dat hij en zijn vrouw er dol op zijn.

Ik ben blij dat ik er van af ben en iemand blij heb gemaakt ermee. Is dit hoe het werkt? Ik heb plezier van het bakken en de verleidelijke geuren en er komt wel iemand langs die ik het mee kan geven? dan is het nog wel weer lollig. Want uiteindelijk is bakken leuk, maar zelfs met z’n tweeën een taart is te veel.

Een paar maanden ben ik nu bezig met mediteren. Elke ochtend en avond ga ik zitten.  En mensen vragen wel eens hoe ik dat dan doe. Welke methode gebruik ik? Nou, geen volgens mij. Ik ga gewoon zitten en merk wel wat er gebeurt. Soms is het heerlijk, ga ik zitten en ben ik al rustig en zit mijn tijd lekker rustig. Dan kan ik gewoon een beetje rondkijken in mijn lijf, voel spanningen of ongemak voor wat ze zijn en voel ze ook weer verdwijnen. Mijn adem gaat dan rustig. Maar andere keren ben ik onrustig, zit helemaal in mijn hoofd en voel een weerzin om te gaan zitten. En dan ben ik eerst het grootste deel van de tijd bezig om te blijven zitten, niet op te staan en bezig te gaan om de onrust er uit te bewegen. Dat zijn de zware dagen. Maar er komt eigenlijk altijd wel een punt, als ik maar lang genoeg blijf zitten en dat is dus de kunst, dat het rustig wordt. Dat de pijn en de onrust weg is, al is het maar even. Dat ik voel dat ik rustig, ontspannen en rechtop zit.

Soms moet ik mezelf echt toespreken om te blijven, dan maar ineengedoken als de spanning in mijn buik te groot is, of dan maar denkend denkend denkend. Als ik maar blijf zitten, tot ik een moment van rust heb gevoeld.

Maar hoe het ook is, zwaar of gemakkelijk, ik doe het gewoon. Dat is de enige manier. Niet te denken aan dat het lekker is, want dat is het niet altijd. Gewoon doen. Want ik denk dat mijn echte beloning is dat ik regelmatig gedachten heb over dingen die spelen in mijn leven die me verder brengen. En al dat zitten en hoe dat gaat is daar een uiting van.